بررسی پدیدارشناسانه «فلسفه تاریخ» از نظرگاه ابنخلدون و هگل | ||
| نظریههای اجتماعی متفکران مسلمان | ||
| مقاله 7، دوره 13، شماره 1، بهار 1402، صفحه 109-125 اصل مقاله (871.93 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jstmt.2023.359575.1615 | ||
| نویسندگان | ||
| رحمت الله محمودی* 1؛ ابوالفضل سلمانی گواری2؛ غلامرضا جمشیدیها3 | ||
| 1دکتری فلسفه دانشگاه تهران | ||
| 2دانشآموخته دکتری تاریخ اسلام دانشگاه تهران | ||
| 3استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| ابنخلدون و هگل به عنوان پایهگذاران «فلسفهی تاریخ» در عالم اسلام و غرب به شمار میروند، لذا موضوع این پژوهش، توصیفی است در راستای بررسی نحوهی مواجهه دو اندیشمند، از دو سنت مختلف، با مفهوم فلسفه تاریخ. در این تحقیق با روش مقایسهای ابتدا ضمن تمرکز بر بنیادهای نظری ابنخلدون در کتاب «مقدمه» که زمینهای نظری برای تامل در باب فلسفه تاریخ فراهم آورده است را بررسی خواهیم نمود، سپس اندیشه هگل، نحوهی ورود، تبیین و نهایتاً چگونگی شکلگیری فلسفه تاریخ در اندیشهی او مورد بحث قرار میگیرد. از این روی، سعی بر کشف ذات دو جانب اندیشه، جدای از اینکه مسیر گفتگوی طرفینی را فراهم میآورد، مقایسه را نیز میسر میسازد؛ رهیافتیکه به روش مقایسهی پدیدراشناسانه معروف است. ماحصل این مقایسه، با عنایت بر تمایزهای دو اندیشمند، نتایج مشترکی است در باب تاریخ و امر تاریخی، سیاسی و اجتماعی، نگاهی که حکایت از جبر محتوم و ضرورت اجتنابناپذیر در حرکت تاریخ مینماید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ابنخلدون؛ هگل؛ فلسفهی تاریخ؛ پدیدارشناسی؛ ضرورت تاریخی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,025 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 567 |
||