اسباب ایجاد و انتقال حقّآبه در فقه مذاهب اسلامی | ||
| فقه و مبانی حقوق اسلامی | ||
| دوره 55، شماره 1، شهریور 1401، صفحه 146-127 اصل مقاله (380.32 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jjfil.2022.338783.669315 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدرضا رضوان طلب* 1؛ محمدمهدی سعیدی2 | ||
| 1دانشیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه تهران؛ | ||
| 2دانشجوی دکتری رشته فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه تهران؛ | ||
| چکیده | ||
| استفاده از منابع آب و نقل و انتقال آن در فقه اسلامی، ضوابط و احکام خاصی دارد. حقّآبه یا حق الشِرب از جمله عناوین فقهی است که از آن به مناسبت در برخی از ابواب فقهی مانند: تجارت، اجاره و احیاء موات؛ سخن رفته است. این نوشتار سعی دارد تا طرق انتقال مالکیت حقّآبه و راههای ایجاد و ثبوت آن در فقه اسلامی را با رویکردی تطبیقی، بررسی کند. حقّآبه از جمله حقوق مالی است که قابلیت نقل و انتقال به صورت ضمنی و یا مستقل در برابر عوض و یا به صورت مجانی را دارد. اشتراک عمومی یکی از اسباب ثبوت حقّ الشِرب است که مبنتی بر آن عموم مردم در استفاده و بهره گیری از آن برابر هستند. حیازت منابع آب و ثبوت حقّآبه به تبع حیازت، و انتقال حقّآبه از طریق تبرع در قالب قرارداد «مهایات» و انتقال حقّآبه از طریق ارث و وصیت از دیگر اسباب نقل و انتقال حقّآبه است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تبرع؛ حقّآبه؛ حق الشِرب؛ حیازت؛ نقل و انتقال؛ معاوضه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 680 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 879 |
||