بازکاوشی در معنای دو زیبا نامِ «الرحمن» و «الرحیم» با رویکرد ساختارشناسی صرفی | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| دوره 54، شماره 1، شهریور 1400، صفحه 125-107 اصل مقاله (278.3 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2021.324271.669755 | ||
| نویسنده | ||
| علی رضایی کهنمویی* | ||
| استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، واحد خوی، دانشگاه آزاد اسلامی، خوی، ایران؛ | ||
| چکیده | ||
| در سپهر واژگان قرآنی، «الرحمن» و «الرحیم»، دو زیبا نامِ خدای سبحاناند که در میان اسماء حسنای الهی، جایگاهی ویژه داشته و در آیۀ مهم و شاخصِ بسمله و همچنین برخی آیات دیگر در کنار هم آمدهاند و روشن است که برای نیل به عرفانِ قرآنی، گریزی از معرفت آن دو نیست. با اینوجود، وارسی پیشینۀ معناشناسی این دو وصف شریف، دیدگاههای متعددی را پیش مینهد که غالباً قابل نقدند. یک نقطهضعف مهم در این عرصه، عدم اهتمام لازم در واکاوی ساختار صرفی این دو وصف شریف است؛ لذا تحقیق حاضر سعی نموده با روش توصیفی- تحلیلی، معنای دقیقِ این دو واژه را با رویکرد ساختارشناسی صرفی کشف نماید. به نظر میرسد با توجه به خواص اوزانِ «فعلان» و «فعیل»، «الرحمن» به رحمتِ ذاتیِ لبریز و جوشان الهی دلالت داشته، و وصفِ «الرحیم» که ریشه در وصف «الرحمن» دارد، به رحمت فعلیِ مستمرِّ خدای سبحان ناظر است. بر این اساس و با لحاظِ تسامحاتی ناگزیر، میتوان «الرحمن الرحیم» را به «پُرمهرِ مهرورز» ترجمه نمود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الرحمن؛ الرحیم؛ ترجمۀ بسمله؛ خواص فعلان؛ خواص فعیل؛ ساختارشناسی صرفی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,315 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 520 |
||