تحلیل الگوی قراردادی برای موافقتنامه های فروش و انتقال گاز طبیعی از طریق خطوط لولة فرامرزی با تأکید بر نمونة بهینه برای ایران | ||
| مطالعات حقوق انرژی | ||
| مقاله 3، دوره 7، شماره 1، مرداد 1400، صفحه 19-36 اصل مقاله (293.01 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrels.2021.284974.293 | ||
| نویسندگان | ||
| الهام امین زاده* 1؛ مهدی آذرنژاد2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق عمومی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دکتری حقوق نفت و گاز دانشگاه تهران و حقوق بانکی و تأمین مالی بینالمللی دانشگاه زوریخ سوییس | ||
| چکیده | ||
| صنعت گاز طبیعی به طور عمده شامل سه قسمت تولید، انتقال و توزیع است. انتقال توسط خط لوله یا به صورت حمل با کشتی های ال.ان.جی است. در آغاز پیدایش این صنعت، یعنی بین دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، همة این زنجیره به صورت یکپارچه انجام می شد؛ اما رفته رفته این بخشها شامل بخشهای بالادستی، میاندستی (حمل و انتقال) و پایین دستی (بازاریابی و فروش)، از یکدیگر جدا شدند. برای مدیریت ریسک های بازار گاز طبیعی استفاده از قراردادهای بلندمدت به عنوان ابزاری برای کاهش هزینه های معاملاتی بهکار گرفته می شود. قراردادهای بلندمدت قراردادهای بیش از پنج تا سی سال را دربر می گیرد. قراردادهای یادشده، قراردادهای متداولی در صنعت گاز طبیعی هستند که در دو بخش قراردادهای فروش و قراردادهای انتقال مورد استفاده قرار گرفته اند. ایران به عنوان کشوری دارای ذخایر عظیم نفت و گاز می تواند نقش مهمی در تنظیم بازارهای گاز طبیعی ایفا کند؛ اما متأسفانه به دلایل مختلفی هنوز این ظرفیت به ثمر نرسیده است. مهمترین قرارداد گاز صادراتی ایران، قرارداد با شرکت بوتاش ترکیه است که دارای مشکلات و مزایای خاص خود است. در این مقاله به تحلیل قراردادهای فروش و انتقال گاز طبیعی از منظر انتقاد ساختاری و راهبردی پرداخته ایم تا ضمن نشان دادن مشکلات استفاده از قرارداد فروش گاز، الگوی سرمایه گذاری و قراردادی بهینه ای را نیز جهت رسیدن به اهداف صادراتی و کاهش معایب فروش گاز ارائه کنیم. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قراردادهای بلندمدت؛ قراردادهای فروش و قراردادهای انتقال گاز طبیعی؛ قراردادهای ناقص؛ هزینه های معاملاتی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,114 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 878 |
||