قدرت و عاملیت و نمایشهای آیینی زنانه (مطالعهای در نمایشهای زنانه قبل از دهه پنجاه) | ||
| پژوهشهای انسانشناسی ایران | ||
| مقاله 12، دوره 10، شماره 2 - شماره پیاپی 20، آبان 1399، صفحه 287-308 اصل مقاله (484.22 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijar.2021.331284.459699 | ||
| نویسندگان | ||
| رویا پورتقی1؛ محمد همایون سپهر* 2؛ وحید رشیدوش3 | ||
| 1گروه مردم شناسی، دانشکده علوم اجتماعی واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران | ||
| 2استادیار گروه مردم شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران | ||
| 3استادیار گروه مردم شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| زنان در بعضی از مناطق ایران تا قبل از دهۀ پنجاه، در محفلهای خصوصی زنانه و دور از چشم مردان به اجرای نمایش میپرداختند تا تصویری موقت از آمال و آرزوهای خود را به نمایش درآورند. قوانین حاکم بر جامعه، آزادی و قدرت آنها را محدود کرده بود و نیازهایشان که در هالهای از آرزو و رؤیا راهی برای بروز میجست، سرانجام از طریق حرکات نمایشی و روایتهای جاری در آنها نمود یافت. این پژوهش این است که نمایشهای آیینی زنانه چه تناسبی با آرزوها و موقعیت آنها بهعنوان جنس دوم داشته است. روش این پژوهش، اسنادی-میدانی است. برای دادههای میدانی، با هفت زن از تهران در ردۀ سنی 65 تا 75 سال که اجراکنندۀ اصلی نمایشها بودند، مصاحبه صورت گرفت. از طریق مطالعات اسنادی، معروفترین نمایشهای زنانه شناسایی و طبقهبندی میشوند تا در تحلیل دادهها بهکار گرفته شوند. دادههای گردآوریشده به روش تحلیل تماتیک انجام شده است. برای درک آیینی نمایشهای زنانه، از رویکرد انسانشناسی نشانهشناختی نمادها بهره گرفتیم و برای تبیین تضادهایی که بین نقشهای موجود در ساختار نمایشی مشاهده میشد، از مفهوم آیینهای وارونگی گلاکمن[1] استفاده کردیم. نتایج بیانگر آرزوی داشتن فضایی امنتر و قدرت بیشتر و عاملیتی برای داشتن استقلال و اقتداری مانند مردان است. [1]. Gluckman,Max | ||
| کلیدواژهها | ||
| آیین؛ آیین وارونگی؛ امیال زنانه؛ جنسیت؛ نمایش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 709 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 565 |
||