ویژگیهای شکلی (فرمی) شعر رضا براهنی در مجموعۀ خطاب به پروانهها | ||
| ادب فارسی | ||
| مقاله 12، دوره 10، شماره 2 - شماره پیاپی 26، اسفند 1399، صفحه 235-255 اصل مقاله (513.82 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2020.306021.1739 | ||
| نویسندگان | ||
| نگین شهابی* 1؛ امیر مازیار2 | ||
| 1دانشآموختۀ کارشناسی ارشد پژوهش هنر دانشگاه هنر تهران | ||
| 2استادیار گروه فلسفۀ هنر دانشگاه هنر تهران | ||
| چکیده | ||
| فرم شعر فارسی طیّ تاریخ، پیوسته دستخوش دگرگونیهای بسیار شده است؛ بهویژه در قرن حاضر و پس از مطرحشدن شعر نو، این تحوّلات، چشمگیرتر و بحثانگیزتر شده است. یکی از واپسین نظریّهها در زمینۀ شکل شعر معاصر فارسی را رضا براهنی با چاپ مجموعۀ شعر خطاب به پروانهها عرضه کرد. او در این مجموعه و در بحث نظریِ مقالۀ انتهای کتاب، با عنوان «چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم»، بر آن بود که با یافتن ایرادها و بنبستهای شعر نیمایی و سپید، و با ارائۀ نظریّهای نو، از بحرانی که مدعیاست گریبانگیر شعر نوی فارسی شده است، عبور کند. نظریّه و اشعار او در این مجموعه، متأثّر از شعر پسامدرن و نظریّههای ادبی غربی، نظیر فرمالیسم و شالودهشکنیاست؛ همچنین برخی از دیدگاههای مطرحشده نظیر زبانیّت، شعر چندصدایی، استفاده از صوت و قطع روایت، برای نخستینبار با این مجموعه به شعر نوی فارسی راه مییابند. در پژوهش حاضر، با مرور شکل شعریِ براهنی در دورههای مختلفِ کاری او و اشاره به تأثیرپذیریِ وی از پستمدرنیسم، و همچنین با آوردن نمونههایی از اشعار و تحلیل آنها، کوشیده شده است واپسین نظریّۀ فرم شعری براهنی بررسی و جمعبندی جدیدی از مشخّصههای شکلی اشعار خطاب به پروانهها ارائه شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شعر؛ شعر نوی فارسی؛ فرم؛ رضا براهنی؛ خطاب به پروانه ها | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,855 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,894 |
||