الهیات سلبی در حوزه هستیشناسی صفات الهی در اندیشه علامه طباطبایی | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| دوره 53، شماره 2، بهمن 1399، صفحه 326-307 اصل مقاله (244.34 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2020.297906.523187 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدعلی اسماعیلی* 1؛ مهری چنگی اشتیانی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری رشته فلسفه جامعة المصطفی العالمیة | ||
| 2استادیار گروه معارف دانشکده دکتر شریعتی | ||
| چکیده | ||
| «الهیات سلبی» بهمثابه نظریهای مهم در حوزه «زبان دین»، در الهیات یهودی، مسیحی و اسلامی پیروان زیادی دارد و در سه حوزه هستیشناسی، معرفتشناسی و معناشناسی صفات الهی مطرح است و میان آنها پیوند مستحکمی برقرار است. از رهگذر این جستار مشخص میشود که بر پایه یافتههای این تحقیق، علامه طباطبایی در برخی رسالههای فلسفی و عرفانی و در مواردی از تفسیر المیزان، با گذر از الهیات ایجابی در حوزه هستیشناسی صفات الهی و با تأثیرپذیری از عرفا بهویژه سیداحمد کربلایی، الهیات سلبی را در این حوزه پذیرفته، بر این باور است که فیلسوفان بزرگی نظیر فارابی، ابنسینا و حتی صدرالمتألهین به درک این دیدگاه نرسیدهاند. به باور علامه طباطبایی، نامتناهیبودن ذات الهی از یکسو و محدودیت مفهوم بما هو مفهوم از سوی دیگر، توجیهکننده الهیات سلبی و مانع پذیرش الهیات ایجابی و صدق مفاهیم کمالی بر ذات الهی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الهیات سلبی؛ زبان دین؛ علامه طباطبایی؛ نظریه عینیت؛ هستیشناسی صفات الهی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 934 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 692 |
||