ورزش و سیاست در ایران؛ روایتی از قوم گرایی نژادگرا در بستر ورزش | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| دوره 50، شماره 2، تابستان 1399، صفحه 669-683 اصل مقاله (199.58 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2020.243361.1007147 | ||
| نویسندگان | ||
| حبیب الله فاضلی* 1؛ رضا اسداللهی2 | ||
| 1استادیار علوم سیاسی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه مازندران | ||
| چکیده | ||
| ورزش مدرن همواره بهعنوان ابزاری فرهنگی مورد بهرهبرداری سیاسی قرار گرفته است. از مهمترین کارویژههای سیاسی- فرهنگی ورزش، جهتدهی بهافکار عمومی، نشر چهرهای کارامد از حاکمیت و در نهایت ملتسازی است. اما ورزش، صرفاً در خدمت دولتهای ملی نیست، بلکه این ظرفیت را داراست تا ابزاری در دست اقلیتها و گروههای قومی در هر سیستم سیاسی نیز باشد که از آن در جهت بیان آرمانهای جداییطلبانه و تقویت همگرایی قومی بهره ببرند. برخی جریانهای قومگرا بهویژه محافل پانترکیست در داخل ایران نیز توانستهاند از این ابزار بهرهبرداری کنند. این جریان در دهۀ اخیر و بهویژه از سال 1388 به این سو، با صعود تیم تراکتورسازی تبریز به رقابتهای جام خلیجفارس، رشتۀ پرطرفدار فوتبال و تجمع هواداران این تیم را محملی برای بسیج سیاسی و پیشبرد اهداف خود قرار داده است. پژوهش حاضر در پی رفتارشناسی و بررسی ادبیات جریان مذکور برای عمومیسازی گفتمان قومگرایی خواهد بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پانترکیسم؛ تجزیهطلبی؛ تراکتورسازی تبریز؛ فوتبال؛ ورزش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,776 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 847 |
||