رویههای تربیتی در گونههای آموزش معماران؛ مطالعه موردی: بررسی گزینههای آموزشی پیشنهاد شده دهة اخیر (96-1386) در دانشکدههای معماری ایران. | ||
| نشریه هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی | ||
| مقاله 5، دوره 23، شماره 3، پاییز 1397، صفحه 53-68 اصل مقاله (17.23 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfaup.2019.248477.671909 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی ممتحن1؛ مسعود ناری قمی* 2 | ||
| 1گروه معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران | ||
| 2دانشگاه تهران - پردیس هنرهای زیبا | ||
| چکیده | ||
| برخی، تمام و یا بیشتر روند آموزش معماری را فرایندی تربیتی میدانند تا برنامهای صرفاً آموزشی؛ این موضوع دستمایه برخی پژوهشهای حوزه آموزش معماری در ایران نیز بوده است. رویکردهای تربیتی مبتنی بر «جمعمحوری» یا «فردمحوری»، موضوعی است که در ادبیات علوم تربیتی و آموزش معماری مورد توجه است. بر این اساس، دو طیف قابل تشخیص است: طیف تعامل «استادـشاگرد» با دو قطب «استادمحوری» و «شاگردمحوری»؛ و طیف تعامل «معمارـجامعه» با دو قطب «فردگرایی» و «جمعگرایی» در رویکردهای آموزش معماری. با ترکیب این دو طیف، یک مدل نظری چهار قطبی از گونهبندی آموزش معماری تدوین شده، که منتج به احصاء چهار حوزه تربیت معمار شده است. برای هر یک از حوزهها، نمونهای از گونههای آموزش معماری معاصر جایابی شده است. برای روشن شدن وضعیت تربیتی در روشهای نوین آموزش معماری ایران، از روش تحلیل محتوای گزارش 28 کار انجام شده در این حوزه در ده سال اخیر (منتشر شده بهصورت مقاله در مجلات پژوهشی و سه دوره همایش آموزش معماری دانشگاه تهران) استفاده شده است. با مرور منابع مزبور، روش آموزشی کارگاهی با رویکرد طرّاحی معماری، شناسایی، و با استناد به متون تشریحی و ارزیابی مربوط به آنها، محتوای تربیتی هر روش در هشت طیف مفهومی از سوی نگارندگان تحلیل شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تربیت؛ فردگرایی-جمعگرایی؛ استادمحوری-شاگردمحوری؛ آموزش معماری ایران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,695 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,960 |
||