بررسی کارکرد ارکان «آموزشدهنده» و «آموزشگیرنده» در مدرسه چهارباغ اصفهان | ||
| پژوهش در تاریخ | ||
| مقاله 5، دوره 4، شماره 3 - شماره پیاپی 12، پاییز 1392، صفحه 111-124 اصل مقاله (2.73 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| نویسنده | ||
| شیدا صابری | ||
| دکترای تاریخ معاصر ایران، عضو محقق انجمن مطالعات جهان اسلام و محقق پژوهشگاه عالی تاریخ ایران | ||
| چکیده | ||
| ضرورت فراگرفتن علوم دینی به خصوص قرآن و احکام اسلامی یکی از ویژگیهای جامعه اسلامی بوده و مساجد به عنوان یکی از مراکز دینی، در بردارنده وجهه دینی و علمی در فراهم ساختن مجالس بحث و مناظره محسوب میشدند و همین امر سرمشقی برای ایجاد نهادهای آموزشی مانند مدارس گردید. البته روح مذهبی و دینی بر نهاد آموزشی حاکم بود به ویژه که نهاد وقف به منظور تأمین مادی و معنوی معلمان و متعلمان شکل گرفت و در میان سیر تاریخی توسعه و تکامل مدارس در دورههای مختلف، در دوره صفویه بیشمار مدارس موقوفه ساخته شد. زیرا در این دوره شکلگیری فضای مذهبی جدید و برقراری روابط خارجی با کشورهای اروپایی و همچنین دگرگونی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، شرایطی را مهیا کرد که به منظور تثبیت جایگاه مذهب شیعه، مدارس، بیشترین نقش را در تعلیم و تربیت متعلمانِ مقیّد به شیعه اثنی عشری داشت تا پایههای دینی حکومت صفوی استوار گردد. در این راستا مدرسه چهارباغ اصفهان به عنوان مدرسه موقوفه شاهی یکی از مراکز آموزش دینی به منظور توسعه آموزههای شیعی بوده است که دو رکن اصلی «آموزشدهنده» و «آموزشگیرنده» نقش اساسی در تعلیم و تعلّم طلاب آن داشته و این نهاد آموزشی، هم بُعد مادی و هم بُعد معنوی مدرّسان و طلاب خود را در فرآیند تعلیم و آموزش در نظر گرفته است. این مقاله با توجه به انگیزه بنای مدرسه چهارباغ به عنوان نهاد موقوفه به منظور گسترش علوم دینی به بررسی کارکرد دو رکن «آموزشدهنده» و «آموزشگیرنده»؛ مدرّسان و طلاب میپردازد و همینطور وظایف آنان، محتوای کتب درسی و شرایط تدریس و تعلیم مدرسان و طلاب را واکاوی نموده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مدرسه چهارباغ؛ آموزشدهنده؛ آموزشگیرنده؛ مدرّسان؛ طلاب؛ وقف | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 497 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 409 |
||