رابطه خودتنظیمی و خودکارآمدی با تعلل ورزی: مقایسه دانش آموزان با اختلالات یادگیری و عادی | ||
| فصلنامه پژوهشهای کاربردی روانشناختی | ||
| مقاله 5، دوره 9، شماره 1، بهار 1397، صفحه 73-92 اصل مقاله (907.92 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/japr.2018.69910 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا نقش* 1؛ زﻫﺮا رﻣﻀﺎﻧﯽ ﺧﻤﺴﯽ2 | ||
| 1استادیار ،دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران | ||
| 2ﮐﺎرﺷﻨﺎﺳﯽ ارﺷﺪ رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ، داﻧﺸﮑﺪه ﻋﻠﻮم ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ و رواﻧﺸﻨﺎﺳﯽ داﻧﺸﮕﺎه اﻟﺰﻫﺮا (س) | ||
| چکیده | ||
| هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودتنظیمی و خودکارآمدی با تعللورزی در دانشآموزان سال هفتم شهر تهران و مقایسه مدل ساختاری این روابط در بین دو گروه با اختلالات یادگیری و عادی است. به این منظور، 300 دانشآموز سال هفتم ابتدایی (150 دانشآموز با اختلالات و 150 دانشآموز عادی)، بهصورت تصادفی از چهار منطقه (2، 6، 13، 18) آموزش و پرورش شهر تهران انتخاب شدند و به مقیاس سنجش یادگیری خودتنظیمی میلر و همکاران (1996)، خودکارآمدی عمومی دانشجویان شرر و همکاران (1982) و تعللورزی سولومون و روثبلوم (1984) پاسخ دادند. نتایج نشان داد که دانشآموزان با اختلالات یادگیری و عادی، به لحاظ مدل ساختاری در پژوهش حاضر با یکدیگر تفاوت دارند و همارز نیستند و برگزاری دورههای آموزشی به منظور افزایش خودکارآمدی و خودتنظیمی دانشآموزان دارای اختلال یادگیری به منظور کاهش تعللورزی در آنها سودمند است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خودتنظیمی؛ خودکارآمدی؛ تعلل ورزی؛ اختلالات یادگیری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,641 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 935 |
||