هنر و سیاست؛ زمینههای تعامل و تقابل سیاست و هنر در پستمدرنیسم | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 13، دوره 47، شماره 4، 1396، صفحه 1025-1043 اصل مقاله (220.47 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2017.214431.1006886 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدتقی قزلسفلی* 1؛ سیده آمنه میرخوشخو2 | ||
| 1دانشیار گروه علوم سیاسی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مازندران | ||
| 2دانشآموختۀ دکتری گروه علوم سیاسی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| پستمدرنیسم با مطرح شدن در چند دهۀ گذشته، مباحث و پرسشهای گستردۀ فلسفی، ایدئولوژیک و زیباییشناختی بسیاری را گسترش داد. یکی از این پرسشهای جدی که نظر بسیاری از متفکران علوم اجتماعی و نظریۀ سیاسی را به خود معطوف کرده، نسبت میان پستمدرنیسم بهمثابۀ یک مکتب هنری و زیباییشناختی است که بعد از مدرنیسم سر برآورده و امر سیاسی است. مقالۀ حاضر با ابتنا به دیدگاههای متفکران برجستۀ پستمدرن در پی بررسی این پرسش است که آیا برخلاف نظر کانت که از استقلال و غیرهدفمند بودن هنر سخن گفته بود، در موقعیت کنونی میتوان از زیباییشناسی سیاسی و امکان سیاسی شدن هنر سخن گفت؟ بهمنظور پاسخ به این پرسش نویسندگان مقالۀ حاضر برای اثبات دعوی خود از سیاسی شدن هنر و الگوی زیباییشناسی سیاسی پستمدرنیستی، چند مفهوم را به بررسی و نقد میگذارند. این مقولهها عبارتاند از: مصرفزدگی در سرمایهداری متأخر، نقد سیاست اقلیت و زیباییشناسی سیاسی در سخن پسااستعماری. مقالۀ حاضر به روش توصیفی تحلیلی به نگارش درآمده و از چارچوب نظریۀ انتقادی متفکرانی چون لئوتار، فردیک جیمسون و میشل فوکو بهره برده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پسااستعمارگرایی؛ پستمدرنیسم؛ سرمایهداری متأخر؛ سیاست؛ زیباییشناسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,839 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,890 |
||