خروجگاه و مترادفات آن در متون کهن فارسی | ||
| ادب فارسی | ||
| مقاله 8، دوره 6، شماره 2 - شماره پیاپی 18، 1395، صفحه 133-142 اصل مقاله (486.68 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2017.61919 | ||
| نویسندگان | ||
| محمود ندیمی هرندی* 1؛ تهمینه عطائی کچوئی2 | ||
| 1استادیار زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه پیام نور | ||
| 2استادیار زبان و ادبیّات فارسی فرهنگستان زبان و ادب فارسی | ||
| چکیده | ||
| «خروجگاه» در بعضی از متون کهن فارسی و ازجمله در آثار قرنهای پنجم و ششم بارها بهکاررفته است. امروزه ابتداییترین دریافت از آن، «مکان خارجشدن» و احیاناً «زمان خارجشدن» است. بعضی از معاصران جزء نخست آن، یعنی «خروج» را با واژة «خوریژ» و گونههای مختلفش (خریج، خریچ، خوریج، خوریچ، خموج، خوموج) در بعضی از گویشها سنجیده و به معنای «آتش» دانستهاند، حال آنکه باتوجهبه کاربرد آن در متون مختلف قرنهای پنجم و ششم، «خروج» در این ترکیب همان مصدر آشنای عربی به معنای «بیرون شدن» است. گفتار حاضر با بررسی اقوال محققان نشان میدهد که خروجگاه با تعبیر قرآنی «یَوْمُ الْخُرُوج» در پیوند است و معادل «عیدگاه»، «نمازگاه» و «مصلّا»ست که از دیرزمان به جایی گفته میشده است که عموم مسلمانان برای اقامة نماز عیدین(فطر، قربان) یا نماز باران در آنجا فراهم میآمده و آداب دینی خود را برگزار میکردهاند. در روزگار ما «مصلّا» بهتدریج جایگزین این نامها شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خروجگاه؛ عیدگاه؛ نمازگاه؛ مصلّی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,134 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,108 |
||