ارزیابی تأثیر پاکلوبوترازول و ترینگزاپکاتیل بر ویژگیهای ریختشناختی و فیزیولوژیکی دو گیاه پرچینی رزماری (Rosmarinus officinalis) و نوش (Thuja orientalis “Morgan”) | ||
| علوم باغبانی ایران | ||
| مقاله 12، دوره 47، شماره 3، 1395، صفحه 511-519 اصل مقاله (938.35 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijhs.2016.59813 | ||
| نویسندگان | ||
| نجمه زمانی1؛ نعمت اله اعتمادی* 2؛ عبدالرحمان محمدخانی3 | ||
| 1دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان (اصفهان) | ||
| 2دانشیار، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان | ||
| 3دانشیار، دانشکدۀ کشاورزی، دانشگاه شهرکرد | ||
| چکیده | ||
| در سالهای اخیر استفاده از تنظیمکنندههای رشد بهویژه کندکنندههای رشد افزایش چشمگیری یافته است. تریازولها (پاکلوبوترازول و ترینگزاپک اتیل) بهعنوان مؤثرترین و کمخطرترین کندکنندههای رشد سبب ایجاد گیاهان پوششی کوتاهتر و متراکمتر میشود که برگهای سبز تیرهتر و ضخیمتر دارد. برای ارزیابی تأثیر پاکلوبوترازول و ترینگزاپکاتیل بر ویژگیهای ریختشناختی (مرفولوژیکی) و فیزیولوژیکی دو گیاه پرچینی (رزماری و نوش رقم مورگان) آزمایشی در قالب طرح بلوک کامل تصادفی شامل شانزده تیمار و سه تکرار اجرا شد. بدین منظور بیدرنگ پس از هرس هر دو گیاه، محلولپاشی برگی پاکلوبوترازول با غلظتهای 1000 و 4000 میلیگرم در لیتر، ترینگزاپکاتیل با غلظت 1000 میلیگرم در لیتر و آب مقطر بهعنوان شاهد انجام شد. صفات مورد اندازهگیری در این پژوهش شامل ارتفاع، طول و عرض گیاه، وزن تر و خشک بخشهای هرسشده، طول میانگره، میزان پرولین، سبزینۀ (کلروفیل)a، سبزینۀb و سبزینۀ کل بود. نتایج نشان دادند کندکنندههای رشد سبب کاهش رشد طولی و عرضی، طول میانگرهها، وزن تر و خشک بخشهای هرسشدۀ گیاه و افزایش میزان پرولین, سبزینۀ a، b و کل نسبت به تیمار شاهد شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پاکلوبوترازول؛ ترینگزاپکاتیل؛ گیاه پرچینی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,647 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,461 |
||