مقایسۀ اثر دو روش تمرین مقاومتی بر ضخامت عضلۀ سهسر بازو و ارتباط آن با قدرت حداکثر در ورزشکاران مبتدی پرورشاندام | ||
| نشریه علوم زیستی ورزشی | ||
| مقاله 5، دوره 8، شماره 2، 1395، صفحه 207-219 اصل مقاله (227.94 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsb.2016.59096 | ||
| نویسندگان | ||
| سلمان نظامی1؛ محمد علی سمواتی شریف* 2؛ اسدالله چزانی شراهی1 | ||
| 1کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||
| 2دانشیار، عضو هیأت علمی دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف این پژوهش، مقایسۀ اثر دو روش تمرین مقاومتی بر ضخامت عضلۀ سهسر بازو و ارتباط آن با قدرت حداکثر است. به این منظور 30 ورزشکار مبتدی پرورشاندام در این پژوهش شرکت داشتند. آزمودنیها بهصورت متجانس به سه گروه 10 نفری (تجربیI تمرینات هرمی، تجربیII هرمی مسطح و گروه کنترل) تقسیم شدند. دو گروه تجربی به مدت هشت هفته و هر هفته شش جلسه (روش اسپلیت) در پروتکلهای تمرین قدرتی شرکت کردند. گروه کنترل به روش سنتی به تمرینات خود ادامه دادند. قدرت عضلانی و ضخامت عضلۀ سهسر بازو هر سه گروه قبل و پس از دورۀ تمرینی اندازهگیری شد. دادهها توسط آزمون تی همبسته، برای تعیین اختلافات بینگروهی و تحلیل واریانس یکسویه (ANOVA) با سطح معناداری 05/0P≤، و برای تعیین رابطۀ بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. مشاهدات نشان داد، قطر قدامی- خلفی (AP)[1] عضلۀ سهسر بازویی در گروه، تجربیI و تجربیII بهترتیب 01/0 P< و 05/0 P< نسبت به گروه کنترل، افزایش یافت. همچنین، قدرت عضلۀ بازو در حرکت اکستنشن در گروههای تجربی نسبت به گروه کنترل بهترتیب 00/0 P< و 01/0 P<، افزایش یافت. اما، اختلاف معناداری بین دو گروه تجربی I وII در قدرت و اندازۀ عضلۀ سهسر بازویی دیده نشد. [1] . Anteroposterior | ||
| کلیدواژهها | ||
| اولتراسند؛ پرورش اندام؛ ضخامت عضلانی؛ قدرت حداکثر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,473 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,455 |
||