تحولات عناصر تشکیل دولت: از مؤثر بودن به مشروعیت؟ | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 8، دوره 45، شماره 2، 1394، صفحه 255-272 اصل مقاله (443.33 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2015.54822 | ||
| نویسندگان | ||
| امیرحسین رنجبریان1؛ مهسا فرحزاد* 2 | ||
| 1استادیار گروه حقوق عمومی و بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانش آموختۀ دکتری حقوق بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| دولتها تابعان اصلی حقوق بینالملل هستند. با وجود این، تعریف حقوقی دقیق و مورد اجماعی از "دولت" وجود ندارد. ظاهراً تنها سندی که عناصر تشکیلدهندۀ دولت را تعریف میکند، «کنوانسیون حقوق و تکالیف دولتها» موسوم به کنوانسیون مونته ویدئو (1933) است که این عناصر را شامل سرزمین معین، جمعیت، حکومت و توانایی برقراری ارتباط با سایر دولتها میداند. دربارۀ حدود و کیفیات این عناصر سنتی اتفاقنظر وجود ندارد. افزایش شمار دولتها بهویژه از نیمۀ دوم قرن گذشته تاکنون، بهرغم فقدان برخی از عناصر یادشده، حاکی از شکلگیری معیارهای جدیدی است که مبتنی بر عنصر قانونی بودن و مشروعیت هستند. این عناصر نوپدید در زمرۀ قواعد آمرۀ حقوق بینالملل بوده و شامل شکلگیری دولتهای نوپدید بر مبنای «حق تعیین سرنوشت» و عدم تشکیل دولتهای تازهتأسیس مطابق «قاعدۀ ممنوعیت توسل به زور» هستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| استقلال؛ اهلیت برقراری ارتباط با سایر دولتها؛ حق تعیین سرنوشت؛ حکومت؛ جمعیت؛ دولت؛ سرزمین؛ قاعدۀ منع توسل به زور؛ مشروعیت؛ مؤثر بودن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 7,374 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,668 |
||