تعاملات حاکمیت و زنان در خلافت امیر مؤمنان علی بن ابیطالب (ع) | ||
| زن در توسعه و سیاست | ||
| دوره 22، شماره 4، زمستان 1403، صفحه 1069-1092 اصل مقاله (603.84 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jwdp.2024.379068.1008462 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد جواد نجفی* 1؛ یحیی بوذری نژاد2 | ||
| 1دانشپژوه فوق دکتری دانش اجتماعی مسلمین، گروه علوم اجتماعی اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 2استاد گروه علوم اجتماعی اسلامی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| پیامبر اسلام (ص) در دوران حکمرانی خود جایگاه زنان را ارتقا بخشید. اما با رحلت ایشان و رویکارآمدن خلفای سهگانه، این جایگاه تضعیف شد و از مسیر نبوی فاصله گرفت. با آغاز خلافت امام علی (ع)، تحولی در وضعیت زنان پدید آمد و آنان نقش فعالی در جامعه یافتند. آن حضرت از همان ابتدا با اصلاح بدعتهای گذشته تلاش کرد جایگاه حقیقی زنان را احیا کند. زنان نیز با استقبال از سیاست دولت علوی با اقدامات آن حضرت همراه شدند و البته گاهی با بیمهری برخی از زنان، ضربههایی جدی به دولت علوی وارد شد. این پژوهش با استفاده از منابع کتابخانهای و به روش توصیفی-تحلیلی به دنبال واکاوی رفتار و نحوۀ تعاملات زنان و دولت علوی با یکدیگر با رویکرد تاریخی و سیاسی است و در پی پاسخگویی به این سؤال است که تعاملات حاکمیت و زنان در خلافت امیر مؤمنان علی (ع) چگونه بوده است. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که تعامل زنان و حکومت علوی از ابتدای خلافت آن حضرت شکل گرفت که از نتایج آن حضور اثرگذار بانوان در بحرانها و مشکلات حکومت بهویژه جنگهای تحمیلی به آن حضرت بود. دولت علوی حامی زنان بود و حاکمیت در احقاق عدالت برای زنان مانند مردان دغدغهمند عمل کرد. خلیفه آنچنانکه برای مردان دردسترس بود، برای زنان نیز دردسترس بود و آنان خلیفه و دولت علوی را پناهگاهی امن برای احیا و ارتقای جایگاه خود میدانستند. این حمایت و نگاه منزلتبخش، زمینۀ تعامل مثبت زنان و حکومت علوی را فراهم ساخت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جایگاه سیاسی زنان؛ حکومت اسلامی؛ دولت علوی؛ زن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 646 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 993 |
||