تحلیلی بر مناسبات شیوخ صفوی با آل چوپان (700 - 758 هـ. ق) | ||
| پژوهشهای علوم تاریخی | ||
| دوره 16، شماره 1 - شماره پیاپی 37، تابستان 1403، صفحه 105-125 اصل مقاله (695.33 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhss.2024.374644.473700 | ||
| نویسندگان | ||
| معصومه حیدری مهر* 1؛ کاظم میقانی2؛ مرتضی تهامی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری تاریخ، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. | ||
| 2استادیار گروه تاریخ دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. | ||
| 3استادیار گروه تاریخ، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| قدرت و حاکمیت آل چوپان مقارن با عصر مرشدی شیخ صفیالدیناسحاق اردبیلی و فرزندش شیخ صدرالدین موسی بود، میان آنها مناسباتی برقرار شد که در اواخر حکومت ملک اشرف به سردی گرایید و سیاست تعامل میان دو خاندان به رویارویی و تقابل کشیده شد. به سبب آنکه از یکسو فراز و فرود خاندان چوپانی در این عصر و در ارتباط با شیوخ صفوی بود و از سوی دیگر مهـمترین دسـتاوردهای شیوخ صفوی که اساسی برای تشکیل حکومتـشان شد در این عصر و در ارتباط با قدرتهای سیاسی و از جمله آل چوپان شکل گرفت این دوره یکی از ادوار مهم بشمار میرود. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانهای و اسنادی درصدد بررسی مناسبات میان آل چوپان و شیوخ صفوی، تبیین عوامل تأثیرگذار بر روابط میان آنها و پیامدهای این مناسبات است. یافتههای پژوهش حاکی از آن است که چوپانیان هم از سر ایمان و اعتقادی که به شیوخ صفوی داشتند و هم برای تحکیم موقعیتشان در دربار ایلخانی و سپس برای مشروعیت و تقویت پایههای حکومتشان، با شیوخ صفوی مناسباتی نزدیک و دوستانه برقرار نمودند، اما ملک اشرف چوپانی به محض تثبیت قدرت، به علت ویژگیهای شخصیتی هم در ثروت زیاد خانقاه اردبیل طمع نمود و هم نسبت به فعالیتهای شیخ صدرالدین موسی دچار سوظن شده بنابراین درصدد حذف وی برآمد، شیخ صدرالدین مجبور به ترک اردبیل شد و در گیلان پناه گرفت، این مسئله موجب برقراری روابط میان شیخ صدرالدین موسی و جانیبیک حاکم دشت قبچاق شد چنانچه جانیبیک احتمالاً با حمایت شیخ صدرالدین موسی آذربایجان را تصرف و حکومت چوپانی را ساقط نمود | ||
| کلیدواژهها | ||
| امیرچوپان؛ شیخ صفی الدین اردبیلی؛ صدرالدین موسی؛ حسن چوپانی؛ ملک اشرف | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 506 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 447 |
||