تجربۀ وحدت به روایت مولوی و ترزا آویلایی | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 57، شماره 1، شهریور 1403، صفحه 205-219 اصل مقاله (599.26 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2024.374987.630518 | ||
| نویسنده | ||
| بخشعلی قنبری* | ||
| دانشیار، گروه فلسفه، ادیان و عرفان، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| وحدت، درک یگانگی و یگانه دیدن جهان هستی است که درک در سنتهای فلسفی از طریق تأملات عقلانی و در سنتهای عرفانی از طریق تجربۀ شهودی حاصل میشود. مولوی (د. 672 ق.) و ترزا (د. 1582 م.)، عارفانی از اسلام و مسیحیت در آثارشان نظراتی درباره این وحدت مطرح کردهاند که استخراج و مقایسۀ آنها میتواند برای فهم دقیقتر وحدت و شناخت فرایند تجربۀ آن مفید باشد. تبیین نظرات کموبیش شبیه به هم این دو عارف درباره وحدت میتواند در تببین وحدت اعم از وجودی و شهودی گام مفیدی بهشمار آید که در این مقاله با استفاده از روشهای توصیفی، تحلیل و مقایسه مورد بررسی قرار گرفتهاند. نگارش این مقاله نشان داد که نگرش غالب در آثار مولوی و ترزا بیشتر رنگ و بوی وحدت شهود دارد و هر دو عارف تجربۀ وحدانی را ورای تقریر میدانند. در عین حال مولوی تجربۀ وحدانیاش را از زبان دیگران و ترزا از زبان خود نقل میکند. برای درک و تجربۀ این وحدت خودشکنی و نیایش همراه با مراقبه نقش مهمی دارند. البته در اندیشه ترزا اهمیت این عوامل بهمراتب بیشتر از نظر مولوی است. ترزا در بیان تجربۀ وحدانی بهمراتب جزئینگر و دقیقتر ار مولوی است. درعینحال در تحقق این تجربه، مولوی بر احوال آفاقی و ترزا بر احوال انفسی تأکید کردهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| وحدت؛ تجربه؛ شهود؛ مولوی؛ ترزا آویلایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 578 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 487 |
||