تربیت اخلاقی و خودشکوفایی در اندیشه منسیوس | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 57، شماره 1، شهریور 1403، صفحه 67-83 اصل مقاله (622.86 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2024.372397.630504 | ||
| نویسنده | ||
| معصومه فتحی* | ||
| استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مقاله حاضر به بررسیِ تحلیلیِ تربیت اخلاقی و خودشکوفایی در اندیشه منسیوس، بهعنوان یکی از بزرگترین فرزانگان چین باستان و از مهمترین شارحان آیین کنفوسیوس، پرداخته است. اندیشههای منیسوس عمدتاً بر محور شناخت انسان استوار است و افزون بر شناخت طبیعت، تواناییها و استعدادهای انسان، راه شکوفاسازی آنها جهت تبدیل به فرزانۀ کامل را مینمایاند. منسیوس طبیعت آدمی را نیک دانسته و اعتقاد دارد که آنچه انسانیتِ انسان در گرو رشد و شکوفایی آن است، چهار احساسِ موسوم به «سرآغازهای چهارگانه» است که بهمنظور تبدیل انسان اخلاقیِ بالقوه به انسان بالفعل، باید شناخته و شکوفا گردند؛ این چهار سرآغاز عبارتاند از: الف). احساس ترحم که سرآغاز نیکخواهی است؛ ب). احساس شرم و حیا که سرآغاز وظیفهشناسی است؛ ج). احساس فروتنی و نزاکت که سرآغاز التزام به سنّتهای آئینی است؛ و د). قوۀ تشخیص صواب و خطا که سرآغاز خرد است. هر انسانی این چهار بذر وجودی را بهسانِ چهار عضو بدن با خود دارد و هر که به انکار آنها اقدام کند، مانند آن است که خود را به دست خویش فلج نماید. اما در مقابل، اگر انسان بتواند این چهار نطفۀ وجودی را تماماً در خویشتن پرورده و شکوفا سازد، به کمال و فرزانگی دست مییابد. این سرآغازها نه آموختنی و اکتسابی، بلکه بهمثابۀ موهبتهایی هستند که آنها را آسمان (تیآن) در نهاد انسان قرار داده است تا فصل انسان نسبت به سایر موجودات باشند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تربیت اخلاقی؛ خودشکوفایی؛ سرآغازهای چهارگانه؛ منسیوس | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 745 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 601 |
||