اپرتهای فارسی دوران مشروطه از منظر جهانمحلیشدن (اپرتهای رستاخیز شهریاران ایران، پریچهر و پریزاد، الهه) | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| دوره 29، شماره 3، پاییز 1403، صفحه 42-55 اصل مقاله (653.38 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2024.379399.615904 | ||
| نویسندگان | ||
| سمیرا معینی1؛ نرگس ذاکر جعفری* 2 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد اتنوموزیکولوژی، گروه موسیقی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه موسیقی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. | ||
| چکیده | ||
| در سالهای پایانی قرن سیزدهم شمسی تحتتأثیر تغییرات سیاسی و اجتماعی پس از انقلاب مشروطه، گونههای جدیدی از نمایش در ایران شکل گرفتند که در ارتباط کامل با موسیقی قرار داشتند. در این مسیر ابتدا اُپرتهای عصر مشروطه، تحت تأثیر اُپرتهای قفقازی خلق شدند و سپس طی چند دهه فعالیت در زمینۀ ساخت اپرت در ایران با فراهم آمدن شرایط تحصیلات آکادمیک در حوزۀ آواز غربی در هنرستان موسیقی، شرایط برای تولید اولین اُپراها در ایران ایجاد شد. هدف از این پژوهش پاسخ دادن به این پرسش است که اپرتهای عصر مشروطه چه تأثیراتی از نمونههای غربیِ اپرا و اپرت پذیرفتهاند و چگونه مسیر بومیشدن پدیدۀ جهانی اپرا در آنها رخ داده است؟ از اینرو به مطالعۀ سه اپرت رستاخیز شهریاران ایران، پریچهر و پریزاد و الهه، بر پایۀ نظریۀ جهانمحلی شدن و با تکیه بر روش توصیفی ـ تحلیلی و استفاده از اسناد کتابخانهای پرداخته شده است. از نتایج مقاله حاضر میتوان به این موضوع اشاره کرد که اپرتهای پس از مشروطه بهعنوان گونۀ جهانمحلیشدۀ اپرتِ غربی در ایران بودهاند. این گونۀ جهانمحلیشده که «اپرت فارسی» نام گرفت، تحت تأثیر نفوذِ فرهنگی اپرت غربی، بخش مهمی از حیات موسیقایی ایران در سه دهۀ ابتدایی 1300 ه.ش را تشکیل داد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اُپرا؛ اُپرت فارسی؛ جهانیشدن؛ جهانمحلیشدن؛ نفوذِ فرهنگی؛ فرهنگپذیری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 961 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 823 |
||