نقد مبانی فقهی نفی مرور زمان کیفری درتعزیرات منصوص شرعی | ||
| مجله علمی "پژوهشهای فقهی" | ||
| مقاله 2، دوره 20، شماره 3، پاییز 1403، صفحه 181-191 اصل مقاله (480.73 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jorr.2024.346655.1009167 | ||
| نویسندگان | ||
| عبدالجبار زرگوش نسب* 1؛ مصطفی بخرد2 | ||
| 1گروه فقه ومبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران | ||
| 2گروه فقه و مبانی حقوق، دانشکده الهیات، دانشگاه مفید، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| در تبصره 2 مادّه ۱۱۵ قانون مجازات اسلامی مفهوم جدیدی بهعنوان تعزیرات منصوص شرعی گنجاندهشده و این نوع تعزیرات از شمول بسیاری از نهادهای ارفاقی ازجمله مرور زمان کیفری خارجشدهاند. در سراسر این قانون تعریف مشخصی برای تعزیرات منصوص ارائه نشده است ازاینرو در مفهوم و مصداق این نوع تعزیرات ابهام وجود دارد زیرا با مفهوم حد شرعی در مادّه 15 ق.م.ا. تداخل داشته و از طرفی در تبیین فرق حد با منصوص شرعی اشکالات جدی وجود دارد. در این نوشتار سعی شده ابتدا مفهوم این نوع تعزیرات و تفاوت آن با حدود موردنقد قرار گیرد و سپس اجرای مرور زمان کیفری در تعزیرات منصوص شرعی بررسی گردد. ادله شمول مرور زمان بر تعزیرات منصوص عبارتاند از: رد قاعده حق القدیم که دلیل نافی مرور زمان است و التعزیر بمایراه الحاکم، جلوگیری از اختلال نظام و قاعدهی مقتضی و عدمالمانع که مبنی بر وجود حکم ثانویه در تعزیرات منصوص شرعیاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مرور زمان؛ تعزیرات منصوص شرعی؛ مبانی فقهی؛ اختلال نظام | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 768 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 444 |
||