دین در چو غربی | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 56، شماره 2، اسفند 1402، صفحه 553-573 اصل مقاله (539.65 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2024.371550.630499 | ||
| نویسنده | ||
| قربان علمی* | ||
| دانشیار، گروه ادیان و عرفان تطبیقی، دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مقالۀ حاضر به روش توصیفی و تحلیلی، به بررسی مفهوم و تحلیل کارکرد دین در چین باستان، در دوره چو غربی، پرداختهاست. آثار بهجامانده از این دوره، از جمله شمایلنگارها و نوشتههای روی ظروفِ برنزی آیینی، نگاشتههای روی استخوانهای غیبگویی، آرامگاههای سلطنتی و برخی دیگر از آثار متأخر، بیانگر عقاید و شعائر دینی چینیان باستان در آن دورهاست. دین مردم در دورۀ اول چو (چو غربی)، شامل باور به تیآن (آسمان) بهعنوان خدای متعالی، ارواح نیاکان، ارواح و خدایان طبیعت و باور به زندگی پس از مرگ است. خدای متعالی در رأس، و سایر ارواح و ایزدان در مرتبۀ پایینتر بوده و کارگزار تیآن محسوب میشوند. تیآن خدایی شخصی، حاکم بر کل عالم هستی، آفریننده و نگهدارندۀ همه موجودات است؛ او بهمنظور یاری ابنای بشر از رهگذر مکاشفه با آنها گفتگو دارد و همواره ایشان را به عدالت داوری میکند. مردم این دوره، افزون بر باور به خدای قادر مطلق-تیآن-به زندگی پس از مرگ نیز اعتقاد داشتند. به زعم آنان، انسان دارای دو روح است: یکی «پئو»، که پس از مرگ، به جهان فرودین سقوط نموده و در آنجا زندگی تاریکی خواهد داشت؛ و دیگری «هون» که به قصر شانگدی یا تیآن صعود کرده و همانجا به خوشی زندگی میکند. همچنین جهت حصول شرایط زندگی مساعد، یا دستکم در امان ماندن از بلاها، باید به خدای متعالی، ارواح و نیاکان احترام گذاشت و برای آنها قربانی گزارد. برخلاف دورۀ شانگ، در دورۀ چو، نه روح فرمانروای مرده، بلکه خود فرمانروای زنده، بهعنوان تیآنزی (فرزند آسمان)، واسطة آسمان و زمین است که باید براساس تیآنمینگ (حُکم آسمانی) به عدالت بر مردم حکومت کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| چو؛ شانگدی؛ چین باستان؛ تیآنمینگ؛ تیآن؛ باورها و آیینهای ابتدایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 766 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 560 |
||