زشتیشناسی در اندیشۀ سهروردی | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| دوره 56، شماره 2، اسفند 1402، صفحه 491-509 اصل مقاله (527.94 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2024.364795.523429 | ||
| نویسندگان | ||
| صفورا فضلاللهی* 1؛ امیرحسین چیتسازیان2 | ||
| 1دانشآموختۀ دکترا، هنرهای اسلامی، دانشکده هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. | ||
| 2دانشیار، گروه هنرهای اسلامی، دانشکده هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران | ||
| چکیده | ||
| مفهوم زشتی در جهان اسلام، مفهومی وابسته به زیبایی است و هنگامی در عرفان اسلامی هویت مییابد که عارف، قصدِ توضیح مفهوم زیبایی را داشته باشد و اشاراتی به همتای مخالفِ زیبایی یعنی زشتی کند. سهروردی از جمله حکمای مسلمان است که علاوه بر توضیح و تفسیر زیبایی به توصیف عالم خیال و قوۀ متخیله میپردازد که نقش عمدهای در آفرینش زیبایی و به تعبیر دیگر در توصیف مفهوم زشتی دارد. در نوشتار پیشرو ضمن بررسی مصنفات شیخ اشراق به جستوجوی مفهوم زشتی در آثار شیخ پرداختهایم. در ادامه به مظاهر و نمودهای مختلف زشتی در آثار سهروردی پرداخته و انواع زشتی از قبیل زشتیهای محسوس، زشتیهای معقول و زشتیهای خیالی را در دستگاه فکری وی مشخص کرده و در پایان نشان دادهایم که چگونه زشتی به مثابه ظلمت و تاریکی، با نور در جدال است. نوری که در بنیانهای فلسفی سهروردی از مصادیق آشکار زیبایی و حُسن به شمار میرود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زشتی؛ زیبایی؛ صور ظلمانی؛ سهروردی؛ حکمت اشراق | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 630 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 527 |
||