خصوصی سازی پیشرونده: تحلیل فرایندهای سیاستگذاری آموزش عمومی در ایران | ||
| مجلۀ مطالعات جامعهشناختی (نامۀ علوم اجتماعی سابق) | ||
| دوره 30، شماره 2، بهمن 1402، صفحه 59-89 اصل مقاله (743.66 K) | ||
| نوع مقاله: علمی وپزوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsr.2024.354318.1835 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه مقدسی* 1؛ حسین میرزایی2؛ رضا امیدی3؛ ضیا هاشمی4 | ||
| 1دانش آموخته توسعه و سیاستگذاری اجتماعی، دانشکدۀ علوماجتماعی دانشگاه تهران، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه توسعه و سیاستگذاری اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران، ایران | ||
| 3استادیار گروه توسعه و سیاستگذاری اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران، ایران | ||
| 4دانشیار گروه جامعهشناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| خصوصیسازی آموزش عمومی مسیری است که نهاد آموزش در بسیاری کشورهای جهان بهسوی آن حرکت کرده است؛ اما در هر کشور، منطقه و زمان متفاوت، متأثر از بافتار سیاسی، اجتماعی و فرهنگی هر سپهر سیاستگذاری، فرایند، نوع خصوصیسازی و پیامدهای آن متفاوت بوده است. در این مقاله، با مبنا قرار دادن تعریفی فراگیر از مفهوم خصوصیسازی آموزش، سازو کارهای تحولی سیاستگذاری آموزش را در دورههای مختلف تاریخ آموزشوپرورش ایران تحلیل کرده و کنشگران مؤثر در دگرگونی، انتخاب و پایداری سیاست ها را شناسایی کردهایم. روش شناسی این پژوهش کیفی بوده و تکنیک گردآوری و تحلیل داده ها، تحلیل تماتیک اسناد سیاستی است که توسط مجموعهای دادهکاوی های مرتبط پشتیبانی می شود. مطالعات این مقاله نشان میدهد که به جز یک دورۀ کوتاه غلبۀ دولتیسازی و سرمایه گذاری عمومی بر حوزۀ آموزش( ۱۳۵۲-۱۳۶۸)، در سایر دورهها رویکرد غالب سیاستگذاری آموزش، خصوصیسازی در اشکال مختلف آن بوده است. دهۀ چهل، نخستین دهه ایست که در آن میتوان از تلاش هدفمند دولت برای خصوصی سازی از بیرون(تقویت مدارس غیردولتی) سخن گفت، سپس از دهۀ ۷۰ بدین سو، شاهد ظهور اشکالی از خصوصیسازی هستیم که به شبهبازاری شدن و خصوصیسازی از درون در نهاد آموزش انجامیده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خصوصیسازی آموزش؛ سرمایه گذاری عمومی در آموزش؛ تحلیل فرایند سیاستگذاری؛ سیاستگذاری آموزش؛ کنشگر سیاستگذاری؛ سازوکارهای تحولی سیاست | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,419 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 766 |
||