نگاه تأویل گرایانۀ شیخ احمد احسایی به طبیعت و پدیده های طبیعی برمبنای آیات قرآن | ||
| تاریخ علم | ||
| دوره 21، شماره 1 - شماره پیاپی 34، آبان 1402، صفحه 95-112 اصل مقاله (936.04 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jihs.2024.364504.371757 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد سلیمانی تبار1؛ عبدالرفیع رحیمی* 2 | ||
| 1گروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران | ||
| 2عضوهیات علمی گروه تاریخ دانشگاه بین المللی امام خمینی | ||
| چکیده | ||
| شیخیه ازجمله فرقههایی است که خود را بهطور کامل از جهان پیرامونی جدا نساخته و طبیعت را همواره جزئی از آنچه باید مورد توجه قرار گیرد دانسته است. شیخ احمد احسایی از عالمان دینی نیمۀ نخست قرن سیزدهم هـ ق و پایهگذار نظریات فرقۀ شیخیه بود که آثار متعددی با موضوعات گوناگون اعتقادی، کلامی، فلسفی و فقهی از خود برجای گذاشته است. التفات به طبیعت و پدیدههای جهان خلقت و ارتباط آن با دین، مذهب و شریعت در آرای مختلف احسایی بهچشم میخورد. او به تأویل آیاتی از قرآن که اشاراتی به پدیدههای طبیعی دارد پرداخته است و درخصوص مسائلی مانند روند خلقت انسان، معنای آب، آسمان و هوا سخن میگوید. این نگاه پررنگ به طبیعت را میتوان در آثار شاگردان و پیروان وی مانند سیدکاظم رشتی و محمدکریمخان کرمانی هم دید، تا جایی که این افراد دارای رسالههایی مستقل در علوم طبیعی مانند هیئت و پزشکی هستند. این نوشته سعی بر آن دارد مقداری به تأویلات شیخ احمد از آیات قرآنی مرتبط با طبیعت بپردازد تا آشنایی بیشتر و دقیقتری با آرا و جهاننگری یک عالم دینی مطرح و بنیانگذار یکی از فرقههای مذهبی با نفوذ عصر قاجار که تفکرات او در زمان ورود گستردۀ مظاهر تمدنی غرب به کشور طرفدارانی داشت، بهدست آید | ||
| کلیدواژهها | ||
| تأویل؛ خلقت؛ شیخ احمد احسایی؛ طبیعت؛ قرآن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 749 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 475 |
||