مشروعیت بهکارگیری سامانههای نظامی هوشمند در مخاصمات مسلحانه | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 53، شماره 4، زمستان 1402، صفحه 2035-2055 اصل مقاله (507.84 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2021.326075.2807 | ||
| نویسندگان | ||
| رضا عرب چادگانی* 1؛ بهرام مرادیان2 | ||
| 1دانش آموخته دکتری حقوق بین الملل (دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران)، پژوهشگر مرکز مطالعات راهبردی آجا، تهران، ایران | ||
| 2دانش آموختۀ دکتری حقوق بین الملل، دانشکدۀ حقوق، پردیس فارابی دانشگاه تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| با ورود فناوریهای جدید مرتبط با سامانه های هوشمند به عرصۀ تسلیحات نظامی موجی از نظریات متناقض در میان حقوقدانان در مورد بهکارگیری آنها در عرصه های گوناگون نبرد ایجاد شد. با توجه به مزایای به کارگیری این تسلیحات برخی حقوقدانان معتقد به مشروعیت کاربرد این تسلیحات هستند و برخی نیز بهدلیل ناتوانی درک محیط عملیاتی و انجام اقداماتی مغایر با قواعد حقوق بین الملل بشردوستانه بر ممنوعیت به کارگیری این تسلیحات اذعان دارند. بنابراین پرسش اصلی این پژوهش، تعیین چالش های حاکم بر مشروعیت یا ممنوعیت کاربرد سامانه های تسلیحاتی هوشمند در میدان نبرد از منظر ملاحظات حقوقی است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی، روش جمع آوری داده ها کتابخانه ای و جامعۀ مورد بررسی نیز کتابها، اسناد و کنوانسیون های بین المللی مرتبط با این موضوع است. نتیجۀ پژوهش صحت این فرضیه را تأیید مینماید که با وجود فقدان قواعد مصرح در حقوق بینالملل در خصوص ممنوعیت به کارگیری سامانه های تسلیحاتی هوشمند، مشروعیت کاربرد این سامانه ها بر اساس رعایت قواعد حقوق بین الملل بشردوستانه، به نوع مأموریت، کارکرد عملیاتی و میزان هوشمندی سامانه و محیط عملیاتی به کارگیری سامانه بستگی دارد و کاربرد آن در طیفی از مشروعیت مطلق تا ممنوعیت مطلق متغیر است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصول حقوق بین الملل بشردوستانه؛ سامانه های تسلیحاتی خودفرمان سامانه های نظامی هوشمند | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 525 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 417 |
||