تبیین جایگاه برنامهریزی توسعه در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 54، شماره 1، بهار 1403، صفحه 685-704 اصل مقاله (851.38 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2021.321154.2735 | ||
| نویسنده | ||
| مهدیه صانعی* | ||
| استادیار، گروه حقوق مالی – اقتصادی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| امروزه حقوق توسعه یکی از شاخههای اصلی از علم حقوق است که دستیابی بشر به خواستههای اساسی را تسهیل میکند و مورد توجه ملل مختلف است. برای دستیابی به توسعه نیاز به برنامهریزی است که در قالب نظام برنامهریزی صورت میگیرد. الگوهای مختلفی برای دستیابی به توسعه وجود دارد که دولتها بهعنوان اعمالکنندة حاکمیت و اقتدار عمومی، بر مبنای ایدئولوژی، آرمانها، اصول و اهداف کلان جامعة خود که در قانون اساسی و سایر اسناد بالادستی متجلی میشوند، با توجه به عنصر هدفمندی به برنامهریزی توسعه میپردازند. این مقاله با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی در پی تبیین جایگاه حقوقی برنامهریزی توسعه در نظام حقوقی ایران است و به شناسایی الگوهای مختلف توسعه میپردازد و در نهایت به این پرسش پاسخ میدهد که نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران با کدامیک از الگوهای توسعه، منطبق است. یافتههای این پژوهش، نشان میدهد، برنامهریزی توسعه در ایران، با الگوهای اقتصادی رایج، منطبق نیست و در نهایت با تبیین نظام حقوقی برنامهریزی توسعه در ایران، الگوی مناسب پیشنهاد میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الگوهای توسعه؛ برنامهریزی توسعه؛ حقوق توسعه؛ نظام برنامهریزی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 845 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 566 |
||