مطالعه انسان شناختی نظام معیشتی هوارنشینی در منطقه هورامان کردستان | ||
| پژوهشهای انسانشناسی ایران | ||
| دوره 12، شماره 2، اسفند 1401، صفحه 163-185 اصل مقاله (1.08 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijar.2023.360706.459818 | ||
| نویسندگان | ||
| منصور منصوری مقدم* 1؛ عزیز مصطفایی2؛ جمیل مفاخری باشماق3 | ||
| 1دانش آموخته دکتری تخصصی مردم شناسی، گروه انسان شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری گروه انسان شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، ایران | ||
| 3دانشجوی دکتری جامعه شناسی اقتصاد و توسعه | ||
| چکیده | ||
| در هر جامعهای انسانها، شیوههای گوناگونی را برای سازگاری با محیطهای متفاوتی که در زمانها و مکانهای متفاوت به آنها دست یافته اند، طراحی کردهاند. بدین سان، در مناسبات بین فرهنگ و محیط زیست و تعاملات اکولوژیکی، وظیفهی مردم شناس، تمرکز بر بخشهایی از فرهنگ است که ارتباط قویتری با محیط دارند. هدف از انجام این تحقیق، مطالعه مردم شناختی تعاملات و مناسبات مردمان منطقه هورامان با محیط زیست خود و شیوه های سازگاری با آن می باشد. نوع تحقیق میدانی و روش مورد استفاده در این پژوهش، اتنوگرافی(مردم نگاری) می باشد. این تحقیق نشان می دهد که اهالی هورامان با توجه به شرایط محیطی خود، سبکی از زیستن را طراحی کرده اند که از آن تحت عنوان هوارنشینی یاد می شود. این نوع از زندگی با جابه جایی و کوچ مردمان این منطقه بین دو نقطه جغرافیایی با اختلاف نسبی ارتفاع همراه می باشد. این جابه جایی، بنابر فشارها و محدودیت های محیطی در زمینه تامین آب مورد نیاز، فرار از گرما و پناه بردن به هوای خنک ارتفاعات و از همه مهمتر تحت تاثیر نیازهای معیشتی ساکنان منطقه انجام می گیرد. که بر اساس مطالعه حاضر، سه الگوی غالب هوارنشینی در منطقه هورامان شاهد هستیم: الگوی اول: هوارنشینی مبتنی بر دامداری(حوزه غربی)؛ الگوی دوم: هورانشینی مبتنی بر باغداری(حوزه شرقی) و الگوی سوم: هورانشینی ترکیبی؛ دامداری-باغداری(حوزه مرکزی). | ||
| کلیدواژهها | ||
| سازگاری فرهنگی؛ شیوه تولید بساز و بکار؛ مردم شناسی؛ هوارنشینی؛ هورامان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,105 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 4,622 |
||