جابجایی قدرت در میان شخصیتهای نمایشنامههای شکسپیر: راهبردی برای دراماتورژی در چهارچوب دیدگاه راسل؛ مطالعه موردی شاه لیر، جولیوس سزار و مکبث | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 2، دوره 28، شماره 3، پاییز 1402، صفحه 17-29 اصل مقاله (1.99 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2023.353768.615736 | ||
| نویسندگان | ||
| احد خالقی بلبلوئی1؛ بهروز محمودی بختیاری* 2؛ زهرا شیروانی سعادت آبادی1 | ||
| 1کارشناس ارشد کارگردانی نمایش، گروه هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مفهوم قدرت و قدرت خواهی در نظر بسیاری از اندیشمندان بزرگ حوزه های علوم اجتماعی و سیاسی همچون برتراند راسل، میشل فوکو و برخی دیگر که مورد بررسی این پژوهش نیستند، جایگاه ویژهای داشته و همواره چرخۀ انتقال قدرت مورد تحلیل و بررسی بوده است. معمولاً این انتقال قدرت از طریق اشکال مختلفی صورت میپذیرد؛ بهعنوان مثال «انقلاب»، «کودتا»، «انتخابات» و «مرگ پادشاهان» نمونههایی از الگوها و دلایل انتقال قدرت هستند. از طرفی امروزه یکی از موضوعات رایج در آثار نمایشی، استفاده از عنصر قدرت در دراماتورژی و کارگردانی است که بهویژه در تراژدیهای شکسپیر بهوفور قابل اجرا است. در این پژوهش به بررسی عناصر قدرت در سه تراژدی شکسپیر یعنی شاه لیر، مکبث و جولیوس سزار و تطبیق آنها با نظریات برتراند راسل در باب «قدرت» و مفهوم «انتقال قدرت» پرداخته شده است. پس از تبیین ملاحظات نظری، بازتاب این رخدادهای سیاسی و اجتماعی را در دراماتورژیِ شخصیتهای این آثار بر اساس نمونه های اجرایی مورد بررسی قرار دادهایم؛ تا نشان دهیم چگونه میتوان از قدرت بهعنوان یک عنصر دراماتیک در دراماتورژی و شخصیت شناسی استفاده کرد. نتایج این مقاله نشان میدهد که شناخت انواع اَشکال مختلف قدرت می تواند پیشنهادهای اجرایی متنوع و گسترده ای را در تمامی زمینههای اجرا اعم از طراحی میزانسن و تحلیل روابط شخصیت ها در اختیار کارگردان قرار دهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قدرت؛ شکسپیر؛ شاه لیر؛ جولیوس سزار؛ مکبث؛ راسل | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 7,271 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,853 |
||