بررسی و تحلیل خودشکوفایی در مصیبتنامۀ عطار و تبیین آن با نظریّۀ آبراهام مزلو | ||
| پژوهشنامه نقد ادبی و بلاغت | ||
| دوره 11، شماره 4 - شماره پیاپی 28، زمستان 1401، صفحه 21-44 اصل مقاله (879.21 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlcr.2022.342522.1844 | ||
| نویسندگان | ||
| علی غلامی1؛ علی محمدی* 2 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینا | ||
| 2استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بوعلی سینا همدان | ||
| چکیده | ||
| روند شناخت «خویشتنِ خویش» و رسیدن به کمال و خودشکوفایی، گسترۀ عظیمی از ادبیات بهویژه، ادبیات عرفانی ما را به خود اختصاص داده است. عطار بهعنوان یکی از شاعران عارف، در بیشتر آثار و اندیشههای خویش، به شناخت خویشتن و جایگاه والای خودشناسی پرداخته و مراحل رسیدن به کمال و خودشکوفایی و موانع آن را از منظر عرفانی برشمرده است. در میان آثار او، مصیبتنامه یکی از درخشانترین و اصلیترین متنهای کلاسیک ادب عرفانی است که درونمایۀ آن «خودشناسی» و «دیدار با خویشتن» است که با سیر در عوالم آفاقی و انفسی، انسان را به کمال و خودشکوفایی فرامیخواند و این همان موضوعی است که به اساس مطالعات مکتب انسانگرایی در دانش روانشناسی مربوط است. آبراهام مزلو بهعنوان چهرۀ اصلی مکتب روانشناسی انسانگرا، با تأکید بر جنبههای مثبت گرایشهای انسانی و ارائۀ نظریّۀ خودشکوفایی، از منظر علمی و تجربی به بحث در مورد ویژگیهای انسان سالم و خودشکوفا پرداخته است. در این جستار که با تکیه بر منابع کتابخانهای و به روش توصیفی- تحلیلی انجام گرفته؛ همۀ مصیبتنامۀ عطار بر اساس نظریّۀ خودشکوفایی مزلو بررسی شده است و برجستهترین ویژگیهای افراد خودشکوفای مزلو که با شاخصههای انسان کامل عطار انطباق دارد، تحلیل و تبیین شده است. در نتیجه، میتوان دریافت که محور اصلی مصیبتنامۀ عطار، حرکت و پویایی و دستیابی به شناخت خویش است و سالک فکرت با لوح و ضمیری صاف و خالص برای رشد، پویایی و شکوفایی میکوشد که این امر با شاخصههای انسان خودشکوفای مزلو قابل انطباق و تبیین است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آبراهام مزلو؛ روانشناسی انسانگرا؛ خودشکوفایی؛ عطار؛ مصیبتنامه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,045 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 815 |
||