نقد اعراب منصوبات در کتب اعراب الفیه با تکیه بر آراء ازهری، مکّودی، و عبدالحمید | ||
| ادب عربی | ||
| مقاله 7، دوره 16، شماره 1 - شماره پیاپی 39، بهار 1403، صفحه 131-146 اصل مقاله (538.45 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jalit.2023.349729.612597 | ||
| نویسندگان | ||
| یاسر حیدری* 1؛ غلامعباس رضائی هفتادر2؛ محمد حسن فؤادیان3؛ علی اکبر فراتی4 | ||
| 1دانشجوی گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه زبان وادبیات عربی دانشکده علوم انسانی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 3دانشیار گروه زبان وادبیات عربی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 4استادیار گروه زبان وادبیات عربی دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مباحث نحوی و اعراب های چهارگانۀ (رفع، نصب، جر وجزم) تشخیص نقش مرفوعات، مجرورات و مجزومات تا اندازه ای آسان است، ولی در برخی موارد، تشخیص نقش واژۀ منصوب دشوار است؛ زیرا به سبب سبک بودن فتحه و اعراب نصب، شمار منصوبات در زبان عربی بیشتر است و شاید همین مسأله باعث اختلاف مُعربان در تعیین نقش پاره ای از منصوبات شده است. وظیفۀ علم نحو این است که با پیدا کردن نقش درست واژگان در کلام، معنای درستِ کلام را به دست دهد و شکی نیست که اگر نتواند در برخی جاها این وظیفه را به نحو احسن انجام دهد، معنای مراد به دست نمی آید. شوربختانه بعضی از نحویان، به سبب کمتوجهی به معنا، در تعیین نقش برخی از منصوبات دچار اشتباه شده اند. برای نمونه، وقتی ما به ترکیب بیت های الفیۀ ابن مالک مراجعه می کنیم، مشاهده می کنیم که بعضی از مُعربان، واژه ای را که خبر برای یکی از افعال ناقصه، یا صفت برای مفعول مطلق محذوف است، حال گرفته اند، یا در مواردی در تشخیص مفعول اول و دومِ فعل دو مفعولی دچار اشتباه شده اند. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر وجوه دهگانۀ نقد ابن هشام بر معربان در باب پنجم مغنی، میکوشد اشتباهات معربان را شناسایی کرده و در صدد اصلاح آنها گام بردارد | ||
| کلیدواژهها | ||
| مُعرِب؛ منصوب؛ ازهری؛ مکّودی؛ عبدالحمید | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 565 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 368 |
||