تاریخگذاری سندی روایات «ناسخ و منسوخ در قرآن | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| دوره 55، شماره 2، اسفند 1401، صفحه 336-311 اصل مقاله (1.1 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2022.336772.669914 | ||
| نویسندگان | ||
| امیر احمدنژاد* 1؛ عرفانه باباصفری رنانی2 | ||
| 1استادیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ الهیات و معارف اهلالبیت، دانشگاه اصفهان ، اصفهان، ایران | ||
| 2دانشآموختۀ کارشناسی ارشد علوم قرآن و حدیث، دانشکدۀ الهیات و معارف اهلالبیت، دانشگاه اصفهان؛اصفهان، ایران | ||
| چکیده | ||
| مسئلۀ نسخ در قرآن در زمرۀ دانشهایی است که از دیرباز در علوم مختلف اسلامی مورد توجه اندیشمندان مسلمان بوده و دیدگاههای متفاوت و گاه ضد و نقیضی دربارۀ آن مطرح شده است. از آنجا که روایات، منشأ بسیاری از این اختلاف دیدگاهها در اندیشۀ نسخ بوده است، پژوهش حاضر به بررسی اعتبار تاریخی اسناد این دست از روایات میپردازد. بدین منظور، پس از جمعآوری روایاتی که حاکی از نسخ آیهای از قرآن است، با استفاده از روشهای تاریخگذاری حدیث برپایۀ حلقۀ مشترک، اسناد روایات را مورد بررسی و تحلیل قرار داده، تا به این سؤال اساسی پاسخ داده شود که این روایات در چه زمان و مکانی و توسط چه کسانی انتشار یافته است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که قتاده، سدی، حسین بن واقد، حجاج بن محمد و ابوصالح از چهرههای شاخص نسخ بهشمار میآیند و مبدأ گسترش روایات، قرن دوم هجری در بصره و کوفه بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تاریخگذاری حدیث؛ تحلیل اسناد؛ حلقۀ مشترک؛ روایات تفسیری؛ قتاده؛ ناسخ و منسوخ؛ نسخ | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 929 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 663 |
||