توسعۀ پایدار بهعنوان خیر مشترک جامعۀ بینالمللی در حل دعاوی میانبخشی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 53، شماره 2، تابستان 1402، صفحه 715-735 اصل مقاله (626.75 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2021.311644.2593 | ||
| نویسنده | ||
| فاطمه رضائی پور* | ||
| دانش آموخته دکتری حقوق بین الملل دانشکده حقوق دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال | ||
| چکیده | ||
| اختلافات میانبخشی، همچون دعاوی زیست محیطی-تجاری، اغلب چندوجهی و درهمتنیدهاند. ازاینرو دعوای واحد، با واقعیات موضوعی و طرفین دعوای یکسان، میتواند نزد محاکم صلاحیتدار رژیمهای تخصصی مختلف، بهطور موازی اقامه و منتهی به صدور احکام متعارض شود. نظر به اینکه تحت حقوق بینالملل عام، هیچگونه اصل حقوقی وجود ندارد تا در رسیدگیهای موازی تعیین کند کدام مرجع بینالمللی صلاحیت اصلی و یا انحصاری دارد، حل دعاوی میانبخشی برای نظام حقوق بینالملل میتواند چالشبرانگیز باشد. بهزعم محقق، تنظیم و تعدیل صلاحیت محاکم حل اختلاف در برابر یکدیگر، با تمسک به توسعۀ پایدار بهعنوان خیر مشترک جامعۀ بینالمللی، میتواند راهحلی برای این چالش محسوب شود. در همین زمینه، مقالۀ حاضر بر آن است تا در تحقیقی توصیفی-تحلیلی، به تبیین قابلیت توسعۀ پایدار در تحقق این امر بپردازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اختلافات میانبخشی؛ توسعۀ پایدار؛ خیر مشترک؛ صلاحیت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 494 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 607 |
||