| تعداد نشریات | 126 |
| تعداد شمارهها | 7,094 |
| تعداد مقالات | 76,236 |
| تعداد مشاهده مقاله | 151,684,888 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 113,782,252 |
قیاس هویت Manu در داستان لاک پشت و دو غاز پنچتنتره با «انسان کامل» ابن عربی، بر اساس فلسفۀ خالده | ||
| پژوهش های ایران شناسی | ||
| دوره 14، شماره 2، شهریور 1403، صفحه 24-42 اصل مقاله (1.18 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jis.2023.354945.1185 | ||
| نویسندگان | ||
| سمیه مشایخ* 1؛ زهره زرشناس2 | ||
| 1دانش آموختۀ دکترا، گروه فرهنگ و زبانهای باستانی، دانشکده ادبیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2استاد گروه فرهنگ و زبانهای باستانی، پژوهشکده زبانشناسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| متون سغدی بر اساس موضوعات متفاوتی دستهبندی میشوند. میتوان تمثیلهای سغدی را به عنوان یک ژانر ادبی در میان آنان تقسیم بندی کرد. وارنر برونو هنینگ از محقیقین پیشگامی بود که ردّپای داستانهای پنچتنتره را در تمثیلهای سغدی یافت. یکی از خصیصههای این متون روایتی موجز از اصل داستان است. نسخۀ SI 5704 به عنوان روایت کوتاه سغدی از داستان سیزدهم، تنترۀ اول پنچتنتره، یعنی «داستان لاک-پشتی که از چوب افتاد» مشخص شد. در داستان سنسکریت ویشنوشرمن، یک برهمن هشتاد ساله، که نویسندۀ اصلی داستان است سخن حکیمانهای را از فردی به نام "منو" نقل میکند که در متن سغدی نیامده. در زبانهای هند و ژرمن او نمونۀ نخستین انسان است و معنی نام او بین «انسان» و «مرد» در نوسان است. همچنین چهارده حاکم اساطیری به نام منو، بر زمین حکم میرانند که نام هر یک «منو» است. مونیر ویلیامز معادل «انسان کامل» را برای منو، در واژه نامۀ خود میآورد. این جستار تلاش دارد تا شخصیت "منو" را با انسان کامل ابن عربی بر اساس فلسفۀ خالده، که معتقد است برخی موضوعات در ادوار مختلف در فلسفۀ تاریخ جاری، مشترک و قابل تشخیص هستند را قیاس کند. این جستار تلاش دارد با بررسی هر پرسش و تحقیق درمورد آن به پرسشهای فوق پاسخ دهد:1- بررسی هویت منو. 2- ریشهشناسی منو در زبانهای هند و ژرمن چیست؟ 3-کدام متون سنسکریت هویت او را تأیید میکنند؟ 4- آیا نمونۀ دیگری دارد؟ 5- چه چیز او را با انسان کامل مرتبط میکند؟ | ||
| کلیدواژهها | ||
| تمثیلهای سغدی؛ پنچتنتره؛ منو؛ منوس؛ انسان کامل؛ حکت خالده | ||
| مراجع | ||
|
قرآن کریم(1375)، ترجمۀ مهدی الهی قمشه ای، تهران، رودکی.بقره:30-31
ابنعربی، محی الدین، فصوصالحکم(1389). ترجمه محمد خواجوی، چاپ چهارم، تهران: مولی.
چیتیک، ویلیام(1396). در جستجوی قلب گمشده، ترجمه سید امیر حسین اصغری، تهران: فلات.
چیتیک، ویلیام(1397). سلوک معنوی ابنعربی، ترجمه حسین مریدی، تهران: جامی.
چیتیک، ویلیام(1401). عوالم خیال ابنعربی، مسئله اختلاف ادبان، ترجمه قاسم کاکایی، تهران: هرمس.
زرشناس، زهره(1396). دستنامه سغدی، چاپ سوم، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
سعیدی، گلبابا(1386)، انسان کامل محی الدین ابنعربی، چاپ اول، تهران: جامی.
کریستن سن، آرتور(1385)، نمونه های نخستین انسان و نخستین شهریار در تاریخ افسانهای ایرانیان، ترجمه ژاله آموزگار- احمد تفضلی، چاپ دوم، تهران: چشمه.
7.2 . Reference Pañcatantram (2021), An English Introduction, English Translation with Original Sanskrit Text and Index of Verses, Naveen Kumar Jha,Delhi:Adinath Printers Chittick, William C.(2005). Ibn `Arabi Heir to the Prophets, England, Oxford. Christensen, Arthur (1916). Reste von Manu Legenden in der iranischen Sagenwelt. in Festschrift Carl Andreas zur Vollendung des siebzigsten Lebensjahr am 14. April 1916. Chunakova, (2017). A Sogdian Manichean Parable, in Written Monuments of the Orient. December 2017,3(2), pp.35-44. Dalal, Roshen(2014). Hinduis, an alphabetical Guide.India: Penguin Books. Doniger, W.,&, Smith, B.K.(1991). The Laws of Manu. EnglandLondon: Penguin Books. Geldner, Karl Friedrich (1902), Der Rig Veda,Volume2.Cambridge Massachusetts. Harvard University Press. Henning, W.B. (1945). Sogdian Tales. in BSOAS 11/3. pp.465-487. Makoto, Sawai ( 2019). Ibn ‘Arabi on the Perfect Man (al-insān al-kāmil) as spirtual Authority: Caliph, Imam, and Saint. in Kenan Rifai Center for Sufi Studies 2, Kyoto Uni pp.49-60. Takeshita, Masataka (1986), Ibn `Arabis Thought of the Perfect Man and its Place in the History of Islamic Thoughts(Doctoral Dissertation, Chicago, Illinois). Mayerhofer, Manfred (1980), Kurzgefasstes etymologisches Wörterbuch des Altindischen. Band 2. Heidelberg: Carl Winter Universitaetsverlag. Mazumdar, B.P. (1970), Manus in Puranas. Proceedings of the Indian History Congress , 1970, Vol. 32, VOLUME I, pp.85-92. Mitzka, Walther(1957). Etymologisches Wörterbuch der Deutschen Sprache. Berlin W35: Walter de Gruyter & co. Monier- Williams, Sir Monier (1899). A Sanskrit English Dictionary. Delhi: Motilal Banarsidass. Morano, Enrico (2009). Sogdian Tales in Manichaean Script.in Beiträge zu Iranistik, 2009, Band 31,pp.173-200. Olivelle, Patrick (1997). Pancatantra. New York: Oxford University Press. Reck, Christiane (2009).Soghdische manichäische Parabeln in soghdischer Schrift mit zwei Beispielen: Parabeln mit Hasen. in Beiträge zu Iranistik, 2009, Band 31,pp.211-224. Schmitt, Charles B. (1966). Perrenial Philosophy: From Agostino Steuco to Leibniz.in Journal of the History of Ideas Oct.- Dec. 1966, Vol.27, No.4,pp.505-532 Schrader, Otto (1901). Reallexikon der indogermanischen Altertumskunde, Grundzüge eine Kultur und völkergeschichte Alteuropas.Strassburg: Verlag von Karl J. Trübner. Schuon, Frithjof (1993). The Transcendent Unity of Religions.USA: Quest Books. Sims-Williams, Nicholas (2019). The Turtle and the Geese: A Pancatantra Fable in Sogdian. in Iran Namag,Fall/Winter2019 Vol.4 Nr.3-4, pp.14-19.1 Stefon, Matt,(2010). Manu. in Encyclopedia Britanica, https://www.britannica.com/topic/Manu Tacitus, C. Cornelius (98), De Origine et situ Germanorum. | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 909 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 324 |
||