بررسی ارتباط خشکسالی هیدرولوژیکی و میزان هدایت الکتریکی رودخانه در ایستگاههای پاییندست رودخانۀ کرخه | ||
| مجله اکوهیدرولوژی | ||
| دوره 9، شماره 4، زمستان 1401، صفحه 815-831 اصل مقاله (1.74 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ije.2023.352632.1703 | ||
| نویسندگان | ||
| لیلا ولی پور1؛ امیر ناصرین* 2؛ سعید جلیلی2 | ||
| 1دانشآموختۀ کارشناسی ارشد سازه های آبی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران | ||
| 2استادیار گروه مهندسی آب، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ملاثانی، ایران | ||
| چکیده | ||
| این تحقیق با هدف بررسی تأثیر دورههای خشکسالی هیدرولوژیکی بر میزان هدایت الکتریکی آب، در ایستگاههای منتخب حوضۀ جنوبی رودخانۀ کرخه انجام شد. برای بررسی روند دادهها از آزمون من کندال و برای تعیین نقاط شکست در روند دادهها از آزمون پتیت استفاده شد. نتایج آزمون پتیت برای پارامتر هدایت الکتریکی بیانگر شکست در روند دادهها طی سالهای 1375 و 1376 در ایستگاههای مختلف بود. بررسی دادهها نشان داد هدایت الکتریکی در رودخانۀ کرخه روند افزایشی داشته است. این افزایش با کاهش شدید دبی، ناشی از خشکسالیهای متوالی در رودخانۀ کرخه همراه بوده است. همچنین، روند شاخص خشکسالی SDI همواره با روند افزایش EC در رودخانۀ کرخه همراه نبوده است. به علاوه، افزایش هدایت الکتریکی در ایستگاههای پاییندست سد کرخه، احتمالاً بیشتر به دلیل کاهش دبی ناشی از تنظیم دبی توسط سد بوده است. با مشاهدۀ نقطۀ شکست در سری زمانی دبی و هدایت الکتریکی در سال 1376، مشاهده شد که بروز خشکسالی و در نتیجه، افزایش شوری پیش از آبگیری سد کرخه رخ داده است. همچنین، در سالهای پس از بهرهبرداری از سد تغییرات هدایت الکتریکی در ایستگاههای عبدالخان و پای پل فاقد روند قابل توجهی است. به نظر میرسد در سالهای پس از بهرهبرداری، سد کرخه تنها عامل مؤثر بر بروز روند افزایش هدایت الکتریکی در ایستگاههای واقع در پایاب نبوده و افزایش بروز خشکسالی و افزایش مصارف در مناطق بالادست هم بر کاهش دبی و در نتیجه، افزایش شوری کرخۀ جنوبی مؤثر بودهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تغییر اقلیم؛ خوزستان؛ شوری؛ کیفیت آب؛ SDI | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,069 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 644 |
||