اولین شافعیان ایرانی و نقش آنان در ترویج مذهب شافعی در ایران (از آغاز تا پایان قرن چهارم قمری) | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| دوره 55، شماره 1، شهریور 1401، صفحه 119-146 اصل مقاله (344.34 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2022.335807.654309 | ||
| نویسنده | ||
| سید نوید نقشبندی* | ||
| گروه فقه شافعی دانشکده علوم انسانی و اجتماعی داشنگاه کردستان | ||
| چکیده | ||
| مذهب شافعی یکی از چهار مذهب اهلسنت است که در ایران رشد کرد و ایرانیان، بسیاری از مبانی علمی آن را تدوین کردند. ایرانیان در ابتدا برای کسب حدیث به نزد شافعی رفتند و از آن طریق با فقه شافعی آشنا شدند. برخی از خراسانیان، به نزد شاگردان شافعی رفتند و این مذهب را به ایران آوردند. این پژوهش، با بهرهگیری از منابع کتابخانهای و با روش توصیفی - تحلیلی و با هدف بررسی تاریخی حضور این مذهب در ایران، به این نتیجه دست یافته است که اولین حضور شافعیان در ایران از نیمه قرن سوم قمری در شهرهای مرو و اسفراین بوده و بعد از آن در نیشابور رواج یافته و در نیمه قرن چهارم قمری به دینور و کردستان رسیده است. ورود این مذهب بهدنبال حرکتی علمی بود که پس از تشکیل سلسلههای طاهریان و سامانیان شکل گرفت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایران؛ خراسان؛ فقه شافعی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,621 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 729 |
||