تحلیل معناشناسی فرهنگی، رَوایی یا ناروایی تطبیق آن بر مطالعات قرآن | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| دوره 55، شماره 1، شهریور 1401، صفحه 105-81 اصل مقاله (291.05 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2022.339698.669960 | ||
| نویسنده | ||
| محمد باقر سعیدی روشن* | ||
| دانشیار پژوهشگاه حوزه و دانشگاه | ||
| چکیده | ||
| معناشناسی فرهنگی روشی است که بر نقش اجتماعی زبان استوار است. این نظریه بر پایۀ نسبیت زبان طرح شد. این الگو از بستر زبانشناسی تاریخی و شیوۀ ساختگرایی نشأت یافت و در چارچوب معناشناسی نقشگرا ظاهر شد. براساس این نظریه معنای زبانی، پیوندی ژرف با فرهنگ هر جامعه دارد و بازنمود فکری و جهانبینی آن جامعه است. نظریۀ قومی زبانی اثر جدی برمعناشناسی اروپا و آمریکا گذاشت. هدف این تحقیق بازخوانی و ارزیابی مبانی و روش معناشناسی فرهنگی، و همچنین روایی یا ناروایی تطبیق آن بر معناشناسی قرآن است. روش این پژوهش تحلیل یافتهها بر پایۀ منابع تلفیقی است. این بررسی آشکار میسازد که روش قومی فرهنگی، از حیث مبانی نظری فاقد اعتبار، و از لحاظ جامعیت پوشش دهندۀ همۀ عناصر معنایی یک متن، به ویژه وحی قرآن نیست و نمیتواند الگویی معتبر در شناخت همۀ سطوح معنایی و مقاصد قرآن باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جهانبینی زبانی؛ شبکه معنایی؛ مطالعات قرآنی؛ معناشناسی فرهنگی؛ نسبیت زبان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 631 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 431 |
||