تأملی بر مقرراتگذاری خودتنظیمی در فضای سایبر | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 52، شماره 4، زمستان 1401، صفحه 2127-2148 اصل مقاله (465.15 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2020.278890.1963 | ||
| نویسندگان | ||
| سعید رهایی* 1؛ محسن متاجی2 | ||
| 1دانشیار و عضو هیأت علمی دانشکدة حقوق دانشگاه مفید قم، قم، ایران | ||
| 2دانشآموخته دکتری حقوق بینالملل دانشگاه مفید قم، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| از بدو ورود فضای سایبر به زندگی بشر، تاکنون شیوههای گوناگونی در خصوص نظاممندسازی آن مطرح شده است. در این میان خودتنظیمی که به دستوردهی خصوصی و مقرراتگذاری غیرمتمرکز تعبیر میشود، بهعنوان روشی کارا مورد توجه حقوقدانان قرار گرفته است. این رویکرد که تابعی از گفتمان جداییانگاری فضای سایبر است، شیوة مقرراتگذاری ملی را برای تنظیم فضای سایبر ناکارامد میداند. «پرسش جدی در ارتباط میان خودتنظیمی و فضای سایبر آن است که چارچوبهای نظری خودتنظیمی در فضای سایبر چه بوده و چه نقاط قوت و ضعفی بر آن شیوه مترتب است؟». پژوهش پیشرو با کاربست روش توصیفی-تحلیلی، معماری فضای سایبر را برخاسته از ارتباط نظاممند لایهها، مسائل و بازیگران گوناگون دانسته و آن را مرزی جدید و محدودهای نو بهشمار آورده است. با توجه به این مشخصه میتوان خودتنظیمی را شیوهای کارامد در مقرراتگذاری نه تمامی لایهها و مسائل، بلکه در موارد زیرساختی و فیزیکال بهویژه اعمال تصدیگرایانه محسوب کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خودتنظیمی؛ دستوردهی خصوصی؛ فضای سایبر؛ مقرراتگذاری غیرمتمرکز | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 789 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 706 |
||