تأملی بر «برنامه جامع همکارهای فی مابین ایران و چین» از منظر حقوق بین الملل | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 53، شماره 4، زمستان 1402، صفحه 2105-2133 اصل مقاله (729.63 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2021.325779.2801 | ||
| نویسندگان | ||
| عبدالله عابدینی* 1؛ بهمن بهری خیاوی2 | ||
| 1عضو هیأت علمی پژوهشکدة تحقیق و توسعة علوم انسانی (سمت)، تهران، ایران | ||
| 2دانش آموخته دکتری حقوق بین الملل و و پژوهشگر حقوق بین الملل، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| در 7 فروردین ماه 1400 وزیر خارجه دولت چین طی سفری رسمی وارد تهران شد و در بحبوحه مباحث بازگشت ایالات متحده به برجام و خرابکاری هایی که در سایت هسته ای نطنز اتفاق میافتاد، موافقت نامه ای با عنوان «برنامه جامع همکاری های فی ما بین ایران و چین» منعقد شد. ابعاد بسیار وسیع این تفاهم نامه در حوزه های متنوع اقتصادی، امنیتی، نظامی، گردشگری ، فرهنگی، دانشگاهی و با تمرکز ویژه روی مسئله انرژی به خصوص خرید نفت و محصولات پتروشیمی توسط دولت چین از ایران در بازه زمانی 25 ساله، ابهامات فراوانی را به وجود آورد و حتی برای افرادی که در این حوزه به صورت حرفه ای فعالیت داشتند، پرسش هایی مطرح شد؛ از جمله اینکه چرا در این زمان این تفاهم نامه منعقد شد و چرا مدت زمان آن 25 سال است. در این نوشتار با هدف رفع ابهامات موجود، این تفاهم نامه از منظر موازین حقوق بین المللی تجزیه و تحلیل میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ابتکار کمربند و جاده؛ حقوق بین الملل؛ سرمایه گذاری خارجی. معاهده؛ موافقت نامه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,082 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 725 |
||