اصل ممنوعیت استناد به عمل نامشروع خویش؛ مطالعهای تطبیقی در فقه اسلامی و حقوق ایران | ||
| مجله علمی "حقوق خصوصی" | ||
| دوره 19، شماره 1، فروردین 1401، صفحه 247-270 اصل مقاله (1.04 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jolt.2022.346317.1007122 | ||
| نویسندگان | ||
| محسن ایزانلو* 1؛ امیر غفاری2؛ طاها عرب اسدی2 | ||
| 1دانشیار، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، پردیس مرکزی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| یکی از مباحث مهم، که در مباحث حقوق ایران معمولاً مغفول واقع میشود، تأثیر ارتکاب عمل نامشروع بر حقوق اشخاص است. در این رابطه، اصل ممنوعیت استناد به عمل نامشروع خویش اقتضای آن دارد که آلوده بودن دستان شخص در نتیجۀ ارتکاب عملی ناروا منجر به محرومیتش از دیگر حقوقی شود که در شرایط عادی از این رهگذر بدو میرسیده است. در این اثر تلاش شد با استفاده از روش تحلیلیـ کتابخانهای به این پرسش اصلی پاسخ داده شود که آیا اشخاص از استناد به عمل نامشروع خویش ممنوع هستند؟ موارد و مصادیق ممنوعیت استناد به عمل نامشروع خویش کدام است و اثر وضعی چنین ممنوعیتی چیست؟ در پاسخ به این پرسشها و با بهرهگیری و تحلیلِ آثار فقها به این نتیجه دست یافته شد که پذیرش این اصل، تحت شرایطی، هیچ ناسازگاری با مبانی نظام حقوقی ما ندارد و در قوانین موجود پاسخهایی درخور به مثابة ضمانت اجرایِ مناسب این اصل میتوان یافت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اخلاق و حقوق؛ اصول کلی حقوقی؛ حرمت نفاق؛ ممنوعیت استناد به عمل نامشروع خویش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,186 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 770 |
||