بررسی قراردادهای مدیریت هیدروکربن تولیدی | ||
| مطالعات حقوق انرژی | ||
| مقاله 4، دوره 7، شماره 2، اسفند 1400، صفحه 273-294 اصل مقاله (250.32 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrels.2022.323074.438 | ||
| نویسندگان | ||
| فریده شعبانی جهرمی* 1؛ فرید شعبانی جهرمی2 | ||
| 1استادیار گروه حقوق انرژی و تجارت بینالملل دانشکدة حقوق دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران | ||
| 2 دانشجوی دکتری حقوق نفت و گاز دانشکدة حقوق دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سرمایه گذاران تحت نظام های امتیازی و برخی قراردادهای بالادستی اصلی، ازجمله مشارکت در تولید، مستحق دریافت هیدروکربن تولیدی از میدان موضوع عملیات بالادستی نفت و گاز می شوند. با توجه به حجم بالای سرمایه گذاری مورد نیاز برای اکتشاف و توسعة میادین نفتی، اصولاً سرمایه گذاران به صورت مشارکتی اقدام به اجرای عملیات می کنند که این امر سبب انعقاد قرارداد اصلی میان دولت میزبان با کنسرسیوم و نیز عقد موافقتنامة عملیات مشترک میان اعضای مشارکت می شود که این امر بر پیچیدگی های عملیاتی این صنعت افزوده و مسائل حقوقی مهمی را ایجاد می کند. با توجه به سهم هر یک از اعضا و استحقاق آنها به هیدروکربن تولیدی، مقرره های لازم و قراردادهای مدیریت هیدروکربن باید برای اختصاص نفت و گاز تولیدی و ایجاد تعادل در حجم برداشت شده تنظیم و مورد توافق طرفین قرار گیرد. اگرچه قراردادهای جدید نفتی ایران مالکیتی برای سرمایه گذار نسبت به هیدروکربن تولیدی ایجاد نمی کند، بنابر صلاحدید شرکت ملی نفت ایران، امکان بازپرداخت هزینه ها و پرداخت دستمزد در قالب محصول و با سازوکاری خاص وجود دارد که می تواند موجبات توافق دربارة سازوکارهای تسهیم و تعادل میان اعضای مشارکت را ایجاب کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تسهیم نفت؛ تعادل گاز؛ مدیریت هیدروکربن؛ موافقت نامة عملیات مشترک. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,039 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 630 |
||