ماهیت اظهارات اشخاص ثالث در دادرسی و موانع پذیرش آن | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 8، دوره 52، شماره 1، بهار 1401، صفحه 127-148 اصل مقاله (307.35 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2022.334839.1007616 | ||
| نویسندگان | ||
| حسن محسنی* 1؛ احمد نجفی2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه تهران (پردیس البرز) | ||
| چکیده | ||
| «اظهارات اشخاص ثالث» در دادرسی که اشکال گوناگون آن قابل فرض است، بعضاً بنا به خاستگاههای تاریخی خود در قوانین موضوعه، بهنحو موردی تعریف و «معین» شدهاند و در مقابل، تعداد بیشتری چارچوب ندارند و تعریف نشده و «نامعین»اند. «ارزش اثباتی» این اظهارات به معنی رابطة آنها با مدلول، از دو جنبة «منطقی» و «اعتباری» قابل مطالعه و تقسیمبندی است. از حیث منطقی، مبانی کاشفیت این اظهارات چه در معین و چه نامعین با یکدیگر تفاوتی نداشته و همگی ماهیتاً «امارات قضایی» و البته با درجههای متفاوت واقعنماییاند؛ واقعنماییای که تحت شمول اصل اولیة قابلیت پذیرش قرار میگیرند و درصورتیکه مفید علم و اطمینان متعارف برای دادرس باشند، در دعوا موثر خواهند بود؛ و از حیث اعتباری، بنا به موانع قانونی ناشی از مصالح قانونگذار ارزش اثباتی خود را با وجود قابلیت منطقی از دست میدهند. ازاینرو «قابلیت تقسیمبندی ارزش اثباتی اظهارات اشخاص ثالث معین و نامعین به منطقی و اعتباری و اصل قابلیت منطقی پذیرش اولیة این اظهارات بهعنوان امارات قضایی و در نتیجه نقش انحصاری دادرس در ارزیابی منطقی این اظهارات و انحصار نقش مقنن در ایجاد موانع اعتباری» بهعنوان نظریهای کلی در این مقاله مطرح شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اظهارات اشخاص ثالث معین و نامعین؛ ارزش اثباتی منطقی و اعتباری؛ اماره و علم قضایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,554 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,379 |
||