حریم خصوصی در اماکن عمومی با تکیه بر حق تصویربرداری | ||
| مطالعات حقوق تطبیقی | ||
| دوره 13، شماره 1، تیر 1401، صفحه 1-22 اصل مقاله (568.45 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی - پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jcl.2021.315309.634120 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه ابطحی* 1؛ ابوطالب کوشا2؛ مهدی منتظرقائم3؛ عباس میرشکاری4 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری دادگستری، تهران، ایران. | ||
| 2استادیار گروه حقوق خصوصی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری دادگستری، تهران. ایران. | ||
| 3استادیار گروه حقوق اسلامی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری دادگستری، تهران، ایران. | ||
| 4استادیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| حق تصویربرداری در اماکن عمومی بر مبنای آزادی بیان و رضایت ضمنی صاحبان تصویر قابل پذیرش است. بر این اساس، اشخاص میتوانند آزادانه و بدون کسب مجوز اقدام به تصویربرداری در این اماکن نمایند. با این حال، جواز تصویربرداری منوط به رعایت شرایطی ازجمله حفظ حریم خصوصی اشخاص است؛ چه اینکه اشخاص میتوانند انتظار متعارف و مشروع مبنی بر «ناشناس ماندن» داشته باشند. در واقع، اشخاص حتی اگر بدانند که در معرض دید عموم هستند باز هم انتظار ندارند که در مرکز توجه باشند یا اقدامات آنها ثبت و ضبط شود، بلکه حتی میشود گفت متعارف این است که زمانی که اشخاص در مکان عمومی قرار میگیرند دوست دارند نادیده گرفته شوند. بهعلاوه تصویر میتواند بهعنوان مصداقی از اطلاعات شخصی تلقی شود، علیالقاعده نیز جمعآوری اطلاعات شخصی نیاز به رضایت دارد. برای همین حفظ حریم خصوصی در تصویربرداری لازم و ضروری است. اهمیت این امر تاآنجاست که حتی خبری بودن واقعه نیز نمیتواند مجوز نادیده گرفتن حق حریم خصوصی را فراهم آورد؛ با این تفسیر حریم خصوصی مختص مکانهای اختصاصی نبوده، اشخاص در محیطهای عمومی هم از حریم خصوصی برخوردارند. ملاک اصلی در برخورداری از حریم خصوصی، انتظار منطقی شخص خواهد بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حریم خصوصی؛ حق تصویربرداری؛ منفعت عمومی؛ ناشناس ماندن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,770 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 959 |
||