تحلیل هرمنوتیکی شعر «صدای دیدار» از سهراب سپهری | ||
| ادب فارسی | ||
| دوره 11، شماره 2 - شماره پیاپی 28، اسفند 1400، صفحه 17-39 اصل مقاله (541.85 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2022.331977.1968 | ||
| نویسنده | ||
| همایون جمشیدیان* | ||
| دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه گلستان | ||
| چکیده | ||
| آثار هنریِ نوشتنی یا «متن»ها به تعبیر رولان بارت، نمادیناند و درک لایههای پنهان آنها با گذر از دلالت اوّلیّه و سطح نخست ممکن میشود. شعر «صدای دیدار»، شرح تجربۀ شهودی راوی و در شمارِ چنین آثاری است. راوی در این شعر، نخست با زبان و تعابیری مبهم تجربۀ شهودی خود را گزارش میکند و از مواجهه با میوههای آوازخوان و احوال و کنشهای آنان میگوید. با پایانیافتن تجربه بهصورت غیر مستقیم و نیز در ضمن گفتوگو، به مسائلی میپردازد که آنها را مانع شهود به شمار میآورد. پرسش اصلی مقاله این است که معنای غیر مذکور یا پنهان شعر صدای دیدار چیست؟ و از طریق آثار همافق با این متن چه مفاهیمی روشن یا خلق میشود؟ در این مقاله با روش هرمنوتیک و تحلیل بینامتنی و با بهرهگیری از دیگر آثار سپهری، قرآن و اندیشههای عرفانی، بهمثابۀ پیشمتن به تأویل این شعر پرداخته میشود. از طریق این آثار معنای رمزهای شعر و تجربههای راوی روشنتر میشود. نتایج نشان میدهد در شهود راوی میوههای چیدهشده با سطح پنهان هستی یا «عالم منبسط» و متعلّقات آن مواجه شده و شادماناند. نگرش به سطح و فایدهطلبی، مانع شهود و مواجهه با این سطح هستی است. این شعر و دیگر اشعار سپهری نشان میدهد مکاشفه موقوف به زمان و مکان خاصّی نیست. شواهد برونمتنی از تجربۀ زیستۀ سپهری نیز مؤیّد این مدّعاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شهود؛ هرمنوتیک؛ متون نوشتنی؛ رمز؛ سهراب سپهری؛ صدای دیدار | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,333 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 821 |
||