داوریپذیری اختلافات داخلی شرکتهای تجاری و موانع آن | ||
| مجله علمی "حقوق خصوصی" | ||
| دوره 18، شماره 2، مهر 1400، صفحه 393-416 اصل مقاله (616.42 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jolt.2022.334761.1007048 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد رستمی* 1؛ بهرام تقی پور2؛ علیرضا صالحی فر2؛ حسین داودی بیرق3 | ||
| 1دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشکدة حقوق و علوم و سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران | ||
| 2استادیار، دانشکدة حقوق و علوم و سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران | ||
| 3دانشیار، دانشکدة حقوق و علوم و سیاسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| داوری به منزلة یکی از روشهای حل اختلاف مورد حمایت قانونگذاران است. با این حال، در برخی موارد به جهت محافظت از صلاحیت انحصاری دادگاههای ملی در برخی امور مهم مقید به رعایت شرایطی است. بیشک، مهمترین شرطْ داوریپذیری است که سنگ بنای رسیدگی داوری شناخته میشود؛ طوری که نادیده گرفتن آن ممکن است جریان داوری را در هر مرحلهای متأثر سازد. از اختلافات محل طرح مسئلة داوریپذیری اختلافات داخلی شرکتهای تجاری است. پیچیدگی روابط ارکان شرکت و وجود ذینفعان متعدد در برخی موارد به گونهای است که داوریپذیری اختلافات بروزیافته را با ابهاماتی مواجه میکند. با این حال، با وجود اهمیتی که داوریپذیری اختلافات داخلی شرکتهای تجاری دارد، در حقوق ایران، وضعیت حقوقی آن چندان روشن نیست؛ حال آنکه در بسیاری از کشورها قواعد مشخصی در این زمینه وجود دارد. در این نوشتار، به روش تطبیقی، داوریپذیری اختلافات داخلی شرکتها بررسی شد و یافتهها نشان داد برخلاف برخی کشورها، که رویة قضایی داوریپذیری اختلافات داخلی شرکتها را شناسایی و موانع آن را تبیین کرده است، در حقوق ایران، قانونگذار فقط در خصوص شرکتهای تعاونی ارجاع به داوری را الزامی دانسته و در خصوص سایر شرکتها مقررة صریح و مشخصی ندارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اشخاص ثالث؛ داوریپذیری؛ دعوای مشتق؛ سهامداران؛ نظم عمومی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,916 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 945 |
||