مطالعه سیاستهای سینمایی در ایران با محوریت سینمای ملی (1358-1392) | ||
| سیاستگذاری عمومی | ||
| دوره 7، شماره 4، 1400، صفحه 189-210 اصل مقاله (435.6 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jppolicy.2021.84829 | ||
| نویسندگان | ||
| مجید فدائی* 1؛ احسان آقابابایی2 | ||
| 1استادیار هنرهای تجسمی دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران | ||
| 2استادیار علوم اجتماعی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران | ||
| چکیده | ||
| هدف این پژوهش مطالعه سیاستهای سینمایی بعد از انقلاب اسلامی با محوریت سینمای ملی است و سؤال مقاله حاضر این است که سیاستگذاریهای سینمایی در ایران چگونه سینمای ملی را رشد و تکوین داده است؟ بدین منظور، هفت شاخص سینمای ملی از نظریه سوزان هیوارد مبنا قرار میگیرد. یافتهها نشان میدهد که سیاستهای سینمایی در ایران بیشتر به ترتیب معطوف به شاخص های «قوانین و دستورالعملها»، «روایت» و «ژانر» است. به شاخصهای «ستاره به عنوان نشانه»، «ریخت و ژست شناسی» کمتر توجه شده و شاخص «سینمای مرکزی و سینمای حاشیه» در حاشیه مانده است. بدین ترتیب نتیجه میگیریم که در سیاستهای سینمایی بعد از انقلاب 57 به شاخصهای سینمای ملی کمتر توجه شده است. سیاستهای مصوب، سیاستهایی تمرکزگرا و عموماً «نظارتی، هدایتی و حمایتی» هستند و مجال چندانی برای سیاستهای مخاطب-محور و نیز سیاست تفاوت مثل سینمای حاشیهای قائل نیستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سینمای ملی؛ سیاستگذاری فرهنگی؛ سیاستهای سینمایی؛ سینمای ایران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,213 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 807 |
||