خوانش نشانهشناسانه ی دو اثر احمد عالی با عنوان"خودنگاره" | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای تجسمی | ||
| مقاله 10، دوره 26، شماره 3، پاییز 1400، صفحه 109-118 اصل مقاله (1 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfava.2021.309229.666556 | ||
| نویسندگان | ||
| سپیده سامی1؛ مریم عادل2؛ مصطفی گودرزی* 3 | ||
| 1سمیرم- میدان شهدا- خیابان دکتر علی شریعتی- کوچه شهید علی اکبر سامی- منزل محمدعلی سامی. | ||
| 2دانشجوی دکتری رشتۀ پژوهش هنر، گروه مطالعات عالی هنر، دانشکدۀ هنرهای زیبا، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، ایران | ||
| 3دانشگاه تهران. پردیس هنرهای زیبا . دانشکده هنرهای تجسمی . استاد. دکترای تاریخ هنر و دکترای هنرهای تجسمی. | ||
| چکیده | ||
| در مقالۀ پیشرو دو اثر از احمد عالی با نام مشترک "خودنگاره" یکی عکس و دیگری نقاشی، مورد تحلیل نشانهشناسانه قرار گرفته است. وی که دانشآموختۀ رشتۀ نقاشی در دانشکدۀ هنرهای زیبا بود بیشتر در حوزۀ آفرینش آثار عکاسی فعال بوده و آثارش طیف وسیعی از موضوعات مستند و تا حدودی واقعگرایانه تا آثار انتراعی و دارای ابهامهای معنایی را شامل میشود. عالی در آفرینش این دو اثر از تصاویر آثار قبلی خود استفاده نموده و با این کار زنجیرهای از روابط نشانهای ایجاد کرده که قابل توجه مینماید. در مقالۀ حاضر ضمن معرفی و شرح نظریۀ نشانهشناسی و نشانهشناسی تصویر، به مطالعۀ تغییر مدلولها و شکلگیری این زنجیره در هر دو اثر مذکور پرداخته است. این جستار پژوهشی با روش توصیفی- تحلیلی و با فرض شکلگیری مدلولهای جدید در بافت تازۀ این آثار، ابتدا به توصیف و تحلیل نشانههای تصویری طی روابط همنشینی و جانشینی، تقابلهای دوتایی و تحلیل مدلولهای مختلف در زمینۀ آنها پرداخته است. در تحلیل نهایی این نکته محرز گردید که در هر دو تصویر با ایجاد روندهای تازۀ دلالت، در نتیجۀ ادغام نشانههای مختلف و استفاده از عکسهای قبلی هنرمند، مدلولهای مشترکی شکل گرفته است؛ برجستهترین مدلول مشترک میان این دو تصویر همانا مفهوم طردشدگی گفتمانهای اجتماعی اقشاری نظیر زنان، سالخوردگان و بهخصوص هنرمندان است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نشانهشناسی؛ احمد عالی؛ خودنگاره؛ مدلولهای جدید | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,176 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,496 |
||