ارتباط میان اصل بهرهبرداری منصفانه و معقول و اصل منع آسیب در حقوق بینالملل آبراههها با تأکید بر کنوانسیون 1997 | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 51، شماره 4، زمستان 1400، صفحه 1579-1601 اصل مقاله (835.69 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2021.319646.2708 | ||
| نویسندگان | ||
| نگین شفیعی بافتی* 1؛ شیما سلیمانی2 | ||
| 1استادیار بخش حقوق، دانشکدۀ حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران | ||
| 2دانشآموختۀ کارشناسی ارشد حقوق بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| حقوق بینالملل آب همچون سایر رشتههای حقوقی از مجموعهای از اصول ماهوی و شکلی تشکیل شده است. در واقع جامعۀ حقوقی بینالمللی اصول حقوقی ماهوی و شکلی متفاوتی را برای رفع مشکل تخصیص و توزیع آبراهههای بینالمللی مقرر کرده است. از مهمترین اصول ماهوی که بهطور گستردهای در حقوق بینالملل، رویۀ دولتها، آثار معتبر نویسندگان حقوقی، حقوق موضوعه و رویۀ قضایی پذیرفته شده، دو اصل بهرهبرداری منصفانه و معقول و اصل منع آسیب شایان توجه است. نظریاتی گوناگون در خصوص ارتباط و نحوۀ اجرای این دو اصل مطرح شده است. دیدگاه غالب حقوقدانان مبتنی بر برتری اصل بهرهبرداری منصفانه و معقول و تلقی اصل منع آسیب بهمثابۀ تابع اصل بهرهبرداری منصفانه و معقول است. با نگاهی عمیق به مواد کنوانسیون 1997، سایر اسناد حقوقی در این زمینه و همچنین آرای قضایی میتوان دریافت که اصل منع آسیب، اصل ماهوی مستقلی در حقوق بینالملل آب است که تقابلی میان آن و اصل بهرهبرداری منصفانه و معقول وجود ندارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آبراهههای بینالمللی؛ اصل بهرهبرداری منصفانه و معقول؛ اصل منع آسیب؛ کنوانسیون حقوق استفادههای غیرکشتیرانی آبراهههای بینالمللی 1997؛ قواعد هلسینکی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,286 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 936 |
||