رکن نهایی در جرم محاربه و عنصر روانی ناظر بر آن | ||
| فقه و مبانی حقوق اسلامی | ||
| دوره 53، شماره 2، اسفند 1399، صفحه 388-371 اصل مقاله (388.26 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jjfil.2021.307542.668987 | ||
| نویسندگان | ||
| حسن قاسمی مقدم* 1؛ نیکو نیک زر2 | ||
| 1استادیار گروه حقوق دانشگاه یزد | ||
| 2کارشناس ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه یزد | ||
| چکیده | ||
| ماده 279 قانون مجازات اسلامی، «ایجاد ناامنی در محیط» را به عنوان نتیجه مجرمانه و رکن نهایی برای تحقق محاربه در نظر گرفتهاست. بر اساس مبانی فقهی مربوطه، این عبارت مشتمل بر ایجاد فضای خوف و سلب امنیت عمومی است. مقنن، عنصر روانی ناظر بر آن را «قصد جان، مال یا ناموس مردم یا ارعاب آنها» قرار داده است. قصد ارعاب مردم، قصد بخشی از نتیجه است. و قصدهای سه گانه اول، در واقع انگیزههای خاص اند. علاوه بر اشکالات قانوننویسی، موضع مقنن درباره رکن نهایی محاربه ایراد اساسی دارد. زیرا طبق دلایل قرآنی و روایی، و اقوال برخی از فقهای امامیه همچون شیخ مفید، قدرمتیقن این است که محارب باید مالی را اخذ کرده باشد. ماده مذکور، بدون توجه به قاعده درأ و احتیاط در دماء و بر پایه خلط میان مبنای شیخ مفید و شیخ طوسی، صدور حکم به اعدام درباره کسی را تجویز نموده است که مرتکب قتل، سرقت یا تجاوز نشده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| محاربه؛ نتیجه؛ ناامنی؛ قصد ارعاب؛ راهزنی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,649 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,716 |
||